Карма

Кесьлевский про "Говорящие головы"

2011-07-29T09:47:00.005+08:00

Kieslowski on Talking Heads (Gadające glowy 1980)

Кесьлевский: "Ярьдаг толгойнууд"...бид нэг төрлийн туршилт хийсэн л дээ, гэхдээ энэ нь хүнээс шууд асуулт асуудаг телевизийн нэвтрүүлэгээс шал өөр байсан. Бид 100 хүнээс зураг авалт эхлэхээс нилээд хэд хоногийн өмнө асуултуудыг асуусан. Энгийн л асуултууд: хэзээ төрсөн бэ, хэн бэ, чамд юу хамгийн чухал вэ, юун тухай мөрөөддөг вэ? Энэ бол 1979 он байсан, 100 хүний дүр төрх (40 нь кинонд орсон) бидний оуюн болон сэтгэл санааны илрэл болж чадсан гэж боддог.

Киноны хэсгээс:

"Би түүхийн багш.1948 онд төрсөн. Миний хувьд хамгийн чухал нь- өөрийн хувь тавиланг шийдэх эрх чөлөө"

"1954 онд төрсөн. Бүх хүний хүсдэгийг л хүсдэг байх гэж бодож байна: эрх чөлөө өргөн утгаараа. "

"1943 онд төрсөн. Ийм зүйл хүсэх нь бодит биш байх л даа, гэхдээ би амьдралаас жинхэнэ шударга үнэн, тэсвэр тэвчээрийг хүсч байна.

Кесьлевский: Эдгээр хүмүүс юу хүсч байгаагаа өөрсдөө мэдэхгүй байсан, тэдний мөрөөдөл нь амьдралд биелнэ гэдэгт итгээгүй: эрх чөлөөтэй амьдрал, ардчилсан нийгэмд амьдрах, өөрсдөө л хариуцлагыг нь хүлээж чадах шийдвэрүүдийг гаргах. Харин согтуу хүн л "би зүгээр ээ" гэж хэлсэн.

[Киноны хэсгээс: «1935 онд төрсөн. Би химич инженер. Одоо архичин. юу хүсч байна гэж үү? Юу ч хүсэхгүй байнаа, бүх зүйл сайхан байна».]

Кесьлевский:: Би юу хүсч байна гэж үү? Амар амгаланг. Гэхдээ үүнд зөвхөн тэмүүлж л болно. Ямар арга замаар гэдэг нь сонирхолтой л доо. Хэн бэ гэж үү? Тэтгэвэртээ гарсан кино найруулагч. Ийм л байна.

[Киноны хэсгээс: «1880 онд төрсөн. 100 настай. Юу хүсч байна гэсэн үү? Ахиад амьдрах. Аль болох удаан амьдрах»]

эндээс авлаа...

...

2011-06-01T16:02:00.000+08:00

өнөөдөр- өнгөрсөний золиос

ирээдүй-өнөөдрийн үр.

2011-02-07T14:35:00.002+08:00

жаргалтай хүнд бодол байдаггүй юм байна кк.

...

2010-12-27T22:40:00.004+08:00

Орчуулгаа үргэлжлүүлэх гэтэл...орчуулж байсан файл компьютерийн хамт өөр тийш нүүчихсэн, авч амжилгүй явсаар...хааяа орчуулгаа санахаараа нилээн явчихсан юмыг яаж ахиж орчуулахав энэ тэр гэж залхуураад л. тэгээд ч зав зай гарвал компьютерийн ард суух биш хүнд ачаа үүрч яваа нуруугаа амрааж хэвтэхээ бодох болж, өтөлж дээ этр. За тэгжийтал нэг тохироо бүрдэх биз дээ.
Удахгүй шинэ он гарах нь...Ядарч байна. Уг нь ажлын завсраар орчуулга нилээн их хийчихнэ гэж төсөөлж байсан ч, чадал хүрэхгүймөө үнэндээ, орчуулагч хүмүүс гэж өөр байдаг байх...би лав биш. Кислевскийн ярилцлагыг орчуулах гэж хэдэн талаас нь дайрч оров, дандаа ялагдана. Магадгүй хүсэл тийм ч их байхаа больсон байх л даа, гарын дор биш болонгуут зугтаад л.
Бууж өгье, намайг тайван байлгаарай...тайван бас өөрийн орон зайтай байхдаа би уг нь "ажилсаг" шд. Гэхдээ хүсэхэд хясна гэж учиргүй төрд хэрэгтэй зайран болчноо аягүй бол. Хурдан он гараад, тусдаа гараад...ажлаасаа гараад....бүх юмнаас гараад жаргаж өгнөө гайгүй.
Кислевский-с Бурханд итгэдэг эсэх талаар асуухад "Уг нь бол итгэгч гэж сүмд явж номлол сонсдог хүнийг хэлэх байх, гэхдээ би сүм явж залбирдаггүй. Бурханд итгэхийн тулд надад зуучлагч хэрэггүй" гэсэн байдаг...бас Декалог 8-д, нөгөө Профессор эмгэн хэлдэг шд "You don't need words to be sure".
Үүн шиг л...хайртай гэж заавал тунхаглах шаардлага байдаггүй байх. Мэдэрдэг бүхэн минь хамт байхад хангалттай. Тэгээд ч жинхэнэ зүйлсийг үгээр илэрхийлэх боломжгүй мэт санагдаад байна. ...хайр үнэхээр байдаг бол тэр төгсгөлгүй байх ёстой.

За за хадуурч ханалаа.

Кшиштоф Кеслевский. «О себе»

2010-10-29T12:53:00.006+08:00

Меня спрашивают, почему я не работаю в Америке. По многим причинам. Во-первых, я не люблю эту страну. Она слишком большая. Там чересчур много людей, суеты, шума, грохота. И каждый делает вид, что он счастлив. Я в это просто не верю. Наверняка американцы бывают несчастливы, как и все люди, только мы в этом иногда признаёмся, а они – никогда. Это меня в повседневной жизни раздражает, а ведь съемка фильмов для меня повседневная жизнь.Ведь чтобы что-то сделать, мне пришлось бы провести там хотя бы полгода. А этого обязательного для всех и каждого «Всё о’кей» я бы просто не выдержал. Когда я приехал в Америку, меня спросили: «Как дела?» Я ответил: «Так себе». Они сразу подумали, что у меня в семье кто-то умер. А я просто плохо себя чувствовал после 7-часового перелета. Достаточно, однако, оказалось сказать «so-so», чтобы они решили, будто произошла какая-то трагедия. Следует говорить “Well” или “Very well”. А самое оптимистическое, что я могу придумать: «Пока еще жив». Так что для Америки я не гожусь хотя бы поэтому.

Кшиштоф Кеслевский. «О себе» http://cinemotions.blogspot.com/search/label/Kieslowski%20About%20Myself

Намайг яагаад Америкт ажилладаггүй юм бэ гэж асуудаг л даа. Зөндөө шалтгаан бий. Нэгдүгээрт, би энэ улсад дургүй. Хэтэрхий том. Олон хүнтэй, чимээ шуугиан ихтэй. Хүн бүр нь л жаргалтай царайлдаг. Би үүнд нь итгэдэггүй л дээ. Америкчуудад бусад хүн бүнтэй ижил зовох үе ч тохиолддог л байх, бид ийм үеээ нуудаггүй бол, тэд хэзээ ч ил гаргадаггүй. Өдөр тутмын амьдралд л гэхэд иймэрхүү зүйлс нь дургүй хүргэдэг, кино авах нь миний хувьд өдөр тутмын амьдрал шүү дээ. тэнд ямар нэг зүйл хийхийн тулд дор хаяж хагас жил амьдрах хэрэгтэй болно. харин энэ хүн бүрийн хувьд заавал хэлэгддэг "бүх зүйл сайхан" гэдгийг би тэвчихгүй. Америкт ирэхэд минь "how are you" гэж надаас асуухад нь "so so" гээд хариулчихсаныг надад ямар нэгэн гашуудал тохиолдож гэж тэдэнд бодогдуулсан. Би зүгээр 7 цаг тасралтгүй нисээд ядарчихсан байлаа. чамайг уй гашууд автсан мэт санагдуулахад "so so" гэхэд л хангалттай байгаа биз. Ер нь бол Well юмуу very well гэж хэлэх ёстой. Миний бодож олж чадах хамгийн өөдрөг хариулт бол "одоохондоо амьд л байна". тийм болохоор дор хаяж иймхэн зүйл дээр л би Америкт тохирохгүй.

Седьмой 2-р хэсэг

2010-10-13T15:08:00.001+08:00

Аав ах 2 маань алх, хадаастай хайрцаг чирэн өглөөнөөс эхлэн цонхны хаалтуудаа хадлаа. Ээж гал тогоонд идэх юм яаравчлан бэлдэж, хувинд ус хадгалж байв. Дараа нь бид үнэтэй гэж болох бүх зүйлсээ цүнхэнд хийчихлээ, юмыг яаж мэдэхэв. Томчуудын хувьд жил жилийн далайн шуурга нь аюул дагуулж мэдэх үзэгдэл төдий л байсан бол, хүүхдүүдийн хувьд энэ нь бодит байдлаас хол, сэтгэл догдлуулсан том үйл явдал мэт санагддаг байсан юм. Үдийн цайны дараа тэнгэрийн өнгө огцом хувьсхийж, жинхэнэ биш мэт өнгөнүүдээр дүүрлээ. Салхи хурдасч, байшингийн дээврийг борооны дуслууд элс мэт цохиж эхэлтэл би дээвэр дээр тэнгэрийг ажин суусан юм. Цонхны хаалтууд хаагдан гэрийг түнэр харанхуй нөмрөв. Гэрийнхэн маань нэг өрөөндөө цуглан радиогоор цаг агаарын мэдээ чагнан суулаа. Бороо нэг их орсонгүй ч хүчтэй салхи хэд хэдэн байшингийн дээврийг хуу татаж бүр нилээдгүй завийг хөмөрчихлөө. Цонхны хаалтыг байн байн хүнд зүйлс мөргөх чимээ гарна. Тэр бүрийд эцэг маань аль нэг хөршийн дээврийн хэсэг гэж таамаглана.

Бид ээжийн бэлдсэн будаагаар хооллон радиогоо мэдээ сонсож шуурга намжихыг хүлээн сууцгаав. Гэвч шуурга намжсангүй. Тосгоны зүүн зүгээс ирж буй шуурга хурдаа огцом хасч, явган хүн алхаж буйн адилаар баруун хойш эргэж байгаа тухай мэдээгээр сонслоо. Салхи хүчтэй салхилсан хэвээр, замдаа таарах юуг л бол юуг авч одоход бэлэн байлаа. Бараг бүхэл бүтэн цаг ийн салхитай байх шиг санагдав. Гэнэт эргэн тойронд аниргүй нам гүм боллоо. Ямар ч чимээгүй...хаа нэгтээгээс шувуудын ганганаа сонсогдов. Аав маань яаралгүйхэн цонхны нэг хаалтыг нээн гудамж руу харлаа. Салхи намдаж, бороо ч зогсжээ. Тэнгэрт тугалган өнгөтэй хүнд бараан үүлнүүд хөвөн байлаа. Бороонд норсон мододын мөчрөөс газарт ус дусална. “Бид одоо шуурганы яг голд нь байна, энэ чимээгүй байдал 15-20 минут үргэлжилнэ, дараа нь ахиад л шуурч эхэлнэ дээ” гэж аав маань тайлбарлалаа. Би ааваас гадаа гарч болох эсэхийг асуухад “болноо, гэхдээ гэрээсээ битгий холдоорой, салхилж эхэлмэгц гэртээ орно шүү” гэлээ. Гадаа гармагц орчин тойрноо ажиглав. Хэдхэн хоромын өмнө энд шуурга болж байсан гэхэд итгэмээргүй нам гүм. Тэнгэр лүү харахад яг миний дээр шуурганы “нүд” намайг үл тоомсорлосон янзтай хүйтнээр ширтэж байх шиг санагдлаа. Мэдээж ямар ч нүд байсангүй, зүгээр л бид шуурганы төвд үүссэн нам гүмд оршиж байлаа. Томчууд гэрээс гарч байшинг шалгаж байх зуур би далайн эрэг орохоор шийдлээ. Замаар нэг салхинд хугарсан модны мөчир хэвтэнэ. Бүр том хүн ч даахааргүй бүдүүн мөчрүүд ч таарч байлаа. Хэдэн хэсэг болсон дээврийн хавтангууд, цаахна нь цонх нь хагарсан машин харагдана. Энэ бүхэн нь тэнгэрээс хэн нэг нь гараа сунгаад сүйтгээд хаячихсан мэт санагдуулж байлаа. Намайг замаар явж байхыг харсан К бас гэрээсээ гарч ирэв. Намайг хаачих гэж байгааг асуун далай руу гэсэн хариулт сонсмогцоо үг дуугүй араас минь дагалаа. Бидний араас К-ийн гэрт байдаг цагаан хав ч дагав. Салхи эхлэнгүүт гэр гэртээ харина шүү гэж би анхааруулахад К толгой дохилоо. Далайн эрэг гэрээс 200м орчим зайтай. Бид юм ярьсангүй явсаар эрэг дээг ирлээ. Өдөр бүр тоглодог энэ эргийг бид гарын 10 хуруу шигээ л мэднэ. Гэвч энэ бүхэн шуурганы төвд тэс ондоо харагдаж байлаа. Тэнгэр болон далайн өнгө, давалгаан чимээ, усны үнэр гэх мэт далайд хамаатай бүхэн шал өөр болчихсон мэт санагдав. Бид хэсэг дуугүй суун энэ бүхнийг ажиглалаа. Шуурганы төвд байсан гэхэд давалгаан түрлэг маш тогтуун, зөөлөн байв.

Харин татлага нь арай хол санагдав. Нүдний өмнө элсэн цагаан эрэг гарч ирч байлаа. Далайн татлагын цагаар ч давалгаа нь ингэж хол татагддаггүйсэн. Энэ үед эрэг хоосорчихсон мэт харагдана, яг л өрөөний бүх тавилгыг нь зөөчихсөн мэт. Далайн түрлэг эрэг дээр янз бүрийн зүйлс гарган хаяж байлаа. Би шидэгдсэн зүйлсийг харахаар эрэгт ойртлоо: тоглоом, углааш, ямар нэг хувцас, модон хайрцаг бас бусад зүйлс. Иймэрхүү зүйлс далайн эргээр нэг тарж худалдааны гудамжны лангууг санагдуулж байлаа. Шуурганы давалгаа их л холоос авчирсан байх даа. Нүдэнд сонирхол татахуйц зүйл тусахад би тэдгээрийг авч үзэж байлаа. К-ийн нохой нь бидний эргэн тойрон дахь зүйлсийг үнэрлэн дагана. Тэнд бид 5 минут л өнгөрөөсөн байх. Тийм, яг 5 минут. Харин нэг анзаарахад бидэн рүү давалгаа дөхөн ирж байв. Ямар ч чимээгүй, яаж ингэж ойрхон ирсэнийг нь би бүр гайхаж ядав. Би далайн хажууд өссөн болохоор ямар нэг аюулын дохиог андахгүй мэднэ. Далайн араншин таашгүй болохоор бид болгоомжлон холоос харахаар шийдлээ. Энд давалгаа хүрч чадахгүй гэдэгт би итгэлтэй байв. Гэхдээ л нэг давалгаа миний хөлд хүрэн алдангаа татрав. Ахиад давалгаа ирсэнгүй. Саяхан татарсан давалгаа аюулгүй санагдаж байлаа. Гэнэт ямар нэг хүйтэн зүйлд гар хүрэх мэт нуруугаар хүйт оргилоо. Энэ бол шалтгаангүй хирнээ жинхэнэ айдас байв. Би айдсаа мэдэрч байв. Тийм байна, тэр давалгаа-амьд! Тэр миний байгааг мөн мэдэрч бүрхэн авахаар зэхэж байна. Яг л том араатан идшээ тандан амьсгалаа түгжсэн мэт.

үргэлжлэл бий...

Харуки Мураками - 7 дахь (Седьмой)

2010-10-04T17:58:00.002+08:00

- Тэр давалгаа ч 10-р сарын үд дунд золтой л намайг үгүй хийчихээгүй шүү. Тэгэхэд би 10 настай байсан гэж намуухан хоолойгоор 7 дахь хүн өөрийн түүхээ хүүрнэж эхлэлээ.

Энэ шөнө тэр хамгийн сүүлийнх нь байсан юм. Цагийн зүү 11 дөхөж байлаа. Өрөөнд тойрч суусан сонсогчдыг шөнийн харанхуйгаас зүүн зүгийн салхи үе үе үлээн сэрүүцүүлж байв. Салхи модны навчис сэрчигнүүлэн зөөлөн хүүгэх чимээ гарган хаа нэгтээ нисэн одож байлаа.

- Энэ бол миний өмнө үзэж хараагүй агуу том давалгаа байсан юм гэж 7 дахь үргэлжлүүлэв. - давалгаа намайг арай л хамчихаагүй, гэхдээ оронд нь миний хувьд хамгийн чухал зүйлийг маань нөгөө ертөнц рүү авч одсон юм, үүнийгээ эргүүлж олох гэж мөн ч олон жил үрсэн дээ, буцааж боломгүй он жилүүд.

7 дахь өгүүлэгч 55 орчим насны харагдаж байлаа, туранхайвтар. Өндөр нуруутай, бага зэргийн сахалтай бас баруун нүднийхээ орчим гүн сорвитой аж. Богино засалттай үс нь бага зэргийн бууралтсан харагдана. Хамгийн түрүүнд ярих үедээ эвгүйцэн ичдэг хүний дүр төрх нүүрэнд нь илэрч байв. Энэ төрх нь түүний царайнд удаан хугацааны турш шингэсэн мэт сэтгэгдэл төрүүлнэ. Тэрээр саарал пиджакны дотуур өмссөн даруухан сорочкон цамцныхаа захыг байн байн засч байлаа. Түүнийг хэн гэдгийг, бас юу хийдгийг хэн ч мэдэхгүй. Бүгд л дуугаа хураан түүний яриаг чих тавин сонсож байлаа. 7 дахь сулавтар ханиалгангаа сонсогчдын анир чимээгүй байдлыг эвдэн яриагаа үргэлжлүүлэв.

- миний хувьд энэ бол давалгаа байсан юм. Та нарт ямар байхыг сайн мэдэхгүйм, гэхдээ тэр гайтай өдөр энэ нь агуу том давалгаан дүрээр миний өмнө гарч ирсэн юм.

Би далайн эргийн жижигхээн хотод төрж өссөн юм, хотын нэр та бүхэнд ямар ч зүйл хэлэхгүй л дээ. Эцэг маань дадлагын эмч тул хүүхэд нас минь ядуу зүдүү байдлаас хол өнгөрсөн. Тэр үеэс миний санаж байгаагаар би К гэдэг ганц сайн найзтай байлаа. Тэр хажууханд амьдарч надаас нэг анги доогуур суралцдаг байсан. Бид ах дүү мэт хамтдаа хичээлдээ явж, хамтдаа тоглон нөхөрлөж, энэ хугацаанд нэг ч удаа муудалцаж байсангүй. Гэхдээ надад дүү байсан л даа, 6 насны зөрүүгээс болоод ч тэр үү бид 2 таарамж муутайгаас гадна тэс өөр ааш араншинтай байсан юм. К туранхай, бараг л охин шиг цагаан царайтай хүү байлаа. Хэл ярианы төрөлхийн гажигаасаа бол үеийнхэнтэйгээ тийм ч их найзалдаггүй байсым. Танихгүй хүмүүст бол хэл ярианы биш оюун ухааны гажигтай хүүхэд гэж харагдахаар. Биеийн хувьд ч тамир муутай, сургууль дээр ямар нэг тоглоом тоглоход байнга л түүнийг хамгаалах хэрэгтэй байдаг байж билээ. Харин би бол эсрэгээрээ, биеийн хөгжил сайтай, спортод дуртай бараг л бүхний түрүүнд гүйж явдаг байлаа. К-ийн хамгийн сайхан чанар нь түүний эелдэг, өрөвч зөөлөн сэтгэл байсан юм. Оюун ухааны ямар ч гажиг байгаагүй ч хэл ярианы гажигаасаа болж ангидаа сурлагаараа сайшаагдаад байх юм байсангүй, арай л гэж бусдыгаа гүйцдэг байлаа. Харин тэр гайхалтай зурдаг. Түүний зургийг багш нар ч хараад хичнээн амьд байгааг нь гайхан шагшдаг байлаа. Зургийн тэмцээнүүдэд ч зөндөө оролцон шагнал авдаг байв. Нилээн нэртэй л зураач болох байсан даа. Түүний дуртай сэдэв нь байгаль. К далайн эрэг дээр ирж далайг зогсоо зайгүй зурдаг байлаа. Би хажууд нь суун түүний харандааны хөдөлгөөнийг дагуулан ажиглаж суудаг байв. Цэвэрхэн цагаан цаасан дээр хэдхэн хормын дотор гайхамшиг бүтээдэг байсан нь намайг гайхшруулан, бас бишрүүлдэг байлаа. Жинхэнэ авьяас юм даа.

Нэг удаа 9-р сард манай хотод хүчтэй далайн шуурга дэгдэнэ гэлцлээ. Радиогоор мэдээлсэнээр бол энэ нь сүүлийн 50 жил тохиолдоогүй тийм хүчтэй шуурга гэнэ. Хүүхдүүдийг тэр дор нь гэр лүү нь явуулж, бүх дэлгүүрүүд хаалга, цонхоо хаан байгалийн гамшигтай нүүр тулахаар бэлтгэж байлаа.

үргэлжлэл бий...

Харуки Мураками-Рвота 1979 (төгсгөл)

2010-07-05T18:00:00.001+08:00

- Чи хаана байгаагаа хэнд ч хэлээгүй биз дээ гэж би гайхлаа.

- Харин тиймээ, хэнд ч. Нөгөө унтсан хүүхэн л мэдэж байсан.

- Тэр хэн нэгэнд хэлсэн юм болов уу?

- Үгүй дээ, яах гэж. Ямар шаардлага байгаа юм?

Зөвшөөрөхөөс өөр арга байсангүй.

- Дараа нь би 00 орж өнгөрсөн хоногт идсэн бүхнээ гаргачихсан. Яг л энэ дуудлага ходоодны ямар нэг хаалтыг нээчих мэт, тэнд байсан болгон нэгд нэгэнгүй гарчихсан. Бөөлжиж дуусаад ванны өнцөгт сууж юу болоод байгааг ойлгохыг оролдлоо. Эхнийх нь: хэн нэгэн тохуутай нөхөр нь надаа удаан гэгч нь даажигнахыг бодож. Яаж намайг энэ буудалд байгааг олсон бэ гэдэг нь тусдаа асуудал. Гэвч энэ бүхэн нь хэн нэгний гажиг санаа. Хоёрдах нь: би хий юм сонсдог болчихож. Энэ нь утгагүй нь санагдаж байсан ч шууд үгүй гэж хэлэх бас боломжгүй юм.

Тэгэхээр юу болоод байнаа? Утас дуугараад би авангуут хэн нэг нь миний нэрийг хэлж байгаа мэт санагдаад, яг үнэн хэрэгтээ тийм зүйл болоогүй байдаг, иймэрхүү зүйл байж болно биз дээ?

- Тийм л дээ гэж би зугуухан хэлэв.

- Би шууд л буудлын зохион байгуулагч руу утасдаад миний өрөө рүү орж ирсэн утасны дуудлагуудыг шалгахыгх хүссэн. Харамсалтай нь өрөөнөөс гадагш гарсан дуудлагуудыг л бүртгэх боломжтой байв. Ингээд дуудлага орж ирсэн эсэхийг ч баримттай мэдэх боломж үлдсэнгүй.

Тэр шөнө бөөлжисний тухай, бас дуудлагын тухай есөн шидийн хувилбар хичнээнийг бодож хоносоныг та төсөөлөх ч гүй дээ. Нэгдүгээрт, би энэ 2 нь ямар нэг байдлаар холбоотой гэдэгт огт эргэлзсэнгүй. Хоёрдугаарт, энэ бүхэн анх санагдсанаасаа хамаагүй том чухал асуудал болж байгаа нь тодорхой байлаа.

Буудалд ахин нэг хоноод би гэрээ харьсан юм. Бөөлжис ч, дуудлагууд ч намайг дагасаар байлаа. Нэг удаа зүгээр л туршаад үзэхээр шийдэж найзындаа хонохоор болов. Гэвч тэнд ч энэ байдал давтагдлаа. Сонирхолтой нь, яг захиалсан мэт, өрөөнд ганцаараа үлдэв үү үгүй юу дуудлага ирж байв. Хамаг биений үс арзайж, хэн нэгэн үл үзэгдэгч намайг мөшгин намайг ганцаараа үлдмэгц утасдаж тохуутай нь аргагүй ходоод руу минь хуруугаа дүрэх мэт санагдаж байлаа. Энэ бүхэн солиорлын шинж тэмдэг гэж та бодож байна уу?

- Миний л мэдэхийн галзуу хүнийг галзуу гэдэггүй байхаа

- Яг тийм, тэр тусмаа галзуурсан үед бөөлжих нь юу л бол. Их сургуулийн нэг сэтгэл зүйч надад тайлбарлаж өгсөн юм. Гэхдээ ер нь сэтгэл зүйчид надтай холбогдохыг нэг их хүсдэггүй л дээ. Ийм бүрхэг шинж тэмдэгтэй солиоролыг тэд тоодоггүй, холуур өнгөрдөг гэнэ. Хотын метро бүрийн буудал дээр 5 хүний 3 нь ийм байдаг гэлээ. Ийм учраас тэр бүхэнтэй тулж ажиллах эмнэлгийн хүчин чадал хүрэхгүй. Бөөлжиж байгаа бол дотрын эмчид үзүүл, утасны дуудлагын хувьд цагдаад мэдэгдээд үз гэсэн юм.

Гэхдээ та мэдэж байгаа биз дээ, цагдаагийн газраас нэг их зүйл хүсээд хүлээгээд байхааргүй хоёр төрлийн гэмт хэрэг байдаг юм, нэг нь – утсаар тоглох, нөгөөх нь – унадаг дугуйн хулгай. Иймэрхүү зүйл хэтэрхий их тохиолддог ч учруулж байгаа хохирол нь бага байдаг болохоор хэн ч араас нь үнэн голоосоо хөөцөлддөггүй, хэрвээ хөөцөлдвөл манай улсын цагдаагийн байгууллагууд хүрэлцэхгүй. Тэнд намайг хэн ч анхаарч бараг сонссонгүй, уншиж байгаа зүйлээсээ ч харц салгалгүйгээр: - “за яасан, хэн нэг нь утасдаад байнаа? Таныг нэрийг дуудаад уу?...тэгээд л гүйцээ юу...за тэгэхээр энэ хуудсыг бөглөөд тэр хайрцаг руу хийчих. Өөр зүйл таньд хэлэх юм бол бидэнд мэдэгдээрэй”. Ингээд л яриа дуусаа. Бусад нарийн ширийн зүйлс хэнд ч сонирхолгүй. Ярилаа гэхэд галзуурсан л гэж бодно.

Ингээд цагдаа ч, эмнэлэг ч надад туслахгүй гэдгийг би ойлголоо. Өөртөө л найдахаас өөр арга үлдсэнгүй. Энэ бүхнийг ухаарч эхлэх үед бөөлжис дуудлаганы түүх 20 дахь удаагаа давтагдаж байлаа. Өөрийгээ би хүчирхэг гэж тооцдог байсан ч, үнэнийг хэлэхэд энэ үед миний оюун ухаан ч, эрүүл мэнд ч яах аргагүй бууж өгөөд байсан юм.

- Нөгөө найзынхаа эхнэртэй уулздаг байсан чинь яасан, хэвээрээ байсан уу?

- Тэр бүсгүйтэй юу? Тийм шүү. Найз маань Филиппин рүү хоёр долоо хоног томилолтоор явж энэ хугацаанд ч бид 2 сайн цэнгэж авсан даа.

- Та 2-ыг хамт байх тэр хугацаанд дуудлага ирээгүй юу?

- Үгүй шиг санагдаад байна. Өдрийн тэмдэглэлээ харж болно л доо, гэхдээ үгүй байхаа. Өмнө нь хэлсэн дээ, яг намайг ганцаараа байх үед л ярьдаг гэж, бас ганцаараа байхад л бөөлжис цутгадаг юм. Ингээд би бодож эхэллээ: амьдралынхаа ийм их цаг хугацааг би ганцаараа өнгөрөөдөг гэж үү? Тооцоолох юм бол дундажаар хоногийн 24 цагийг би ганцаараараа өнгөрөөдөг байх нь. Миний амьдрал ч гоонь эрийнх л дээ. Гэртээ ажлаа хийчихнэ, ажилчидтайгаа уулзаад байх шаардлагагүй, үйлчлүүлэгчдийн асуудлыг утсаар шийдчихнэ. Уулздаг эмэгтэйчүүд маань бүгд л хэн нэгнийх. Хэн ч надад хоол унд бэлдэхгүй, хаа нэг тийш гарч хоол идчихээд буцаад гэртээ. Өөрийгээ зугаацуулах гэж спортоор хичээллэнэ: холын зайнд сэлнэ. Ганц дуртай зүйл маань одоо хэн ч дурсахаа больсон аль дээр үеийн хөгжмийн пянз цуглуулах. Ганцаараа байх нь миний ажлын хувьд ч хэрэгтэй эд л дээ, анхаарал сайн төвлөрдөг юм. Шинээр танилтай болдоггүй, багын найзууд л бий боловч өдий насан дээрээ бүгд завгүй: хагас жилд ганц удаа гудамжинд тааралдвал их юм. Миний ярьж буй бүхэн таны хувьд ч гэсэн огт мэдэхгүй зүйл биш биз дээ?

- Ямар нэг хэмжээгээр тийм л дээ гэж би зөвшөөрөв.

Тэрээр өөртөө виски нэмэнгээ хуруугаараа хутган балгаж орхив.

- Ер нь би их л бодож эхэлсэн дээ. Юу хийх вэ, яаж амьдрах вэ гээд. Магадгүй би үлдсэн амьдралынхаа тушр бөөлжиж энэ тэнэг дуудлагыг өдөр бүр сонсох ч юм бил үү.

- Үргэлж хамт байх эмэгтэй олж авахгүй дээ!

- Энэ тухай би бас бодож үзсээн. 27 ч хүрчлээ намба сууж гэр бүл зохиож болно л доо. Гэхдээ тэгэж чадахгүй ээ. Зүгээр л ингээд бууж өгнө гэж үү? Аягүй бол дараа нь бүх л амьдралынхаа турш харамсах байсан биз. Нэг утгагүй дуудлага, бөөлжисөөс болж амьдралаа орвонгоор нь эргүүлж өөрчлөхөөр зантай хүн би биш. Би ч энэ асуудлыг дуусгах гэж бүх хүчээ шавхсан даа.

- Хммм гэж би хоолойгоо заслаа.

- Хэрвээ ноён Мураками та миний оронд байсан бол яах байсан гэж?

- Харин л дээ, сайн мэдэхгүй байна. Бүр төсөөлөх ч үгүй байна даа гэж би хариуллаа. Үнэхээр л төсөөлөхгүй байсан юм.

- За тэгээд таньд ярьсан буудлын дараа ч дуудлага, бөөлжисний түүх үргэлжилсээр байлаа. Би бүр турж эхэлсэн. За байзаарай, би яг тодорхой хэлж өгье...6р сарын 4-нд би 61кг байсан бол, 7-р сарын 4-нд 58кг болсон юм даа. 58кг шүү! Та миний өндөрийг бодоо үз дээ. Хувцаснууд маань надад томдож шуудай өмссөн мэт болсон. Алхаж байхдаа унагахгүйн тулд өмдөө барьж явахдаа тулсан.

- Байзаарай, чи тэр хоолойг нь дуу хураагуурт бичиж аваагүй юу?

- Айсан гэдгээ тэгэж харуулах гэж үү? Түүнээс яаж салахаа бодож шөнөжин нойргүй хонох болсоноо юу? Үгүй шүү. Хэн нь эхэлж бууж өгөхөө харахаар шийдсэн. Би амьсгал хураах нь уу, тэр залхаад болих нь уу гэдгийг. Бөөлжисний хувьд хамгийн сайн хоолны дэглэм барьж байна даа гэж бодох болсон. Өөр яана гэж? Бие эцэстээ тултал сульдаагүй: яг л хуучин шигээ амьдарч, ажиллаж эхэлсэн. Бүр шар айраг ч ууж эхэллээ. Өглөө нь ганц ширхэг, орой нь виски гээд яг л хүссэнээрээ. Ямар яалгаа байхавдээ. Уусан ч бөөлжинө, уугаагүй ч бас л бөөлжинө. Тийм болохоор уусан нь дээр, ядаж л сэтгэл тайвширна. Ингээд банкин дахь мөнгөнөөсөө нилээдийг авч өөртөө таарсан костюм худалдаж авлаа. Дэлгүүрт өөрийгээ толинд хараад турсан нь надад харин ч зохиж байх шиг санагдав. Ойлгож байна уу? Ингэж бөөлжиж байгаад муу муухай юм огт алга болчихов. Хамрын ханиад ч юм уу, шүд хорхойтсон үед хүмүүс илүү зовдог байх: энэ сэдвийн талаар бодоход ямар ялгадасны тухай биш, тийм ч эвгүй биш. Өдөрт нэг удаа бие маань идсэнээ шингээхгүй гаргаж байсан болохоор хорт хавдар тусчих вий гэхээс өөр зүйл өтөлтөлөө санаа зовохооргүй байлаа. Америкт турахыг хүссэн хүмүүст бүр бөөлжүүлдэг эм бичиж өгдөг гээч.

- Тэгээд цаашаа юу болсон. 7-р сарын 14-нд энэ бүхэн зогссон уу гэж би асуулаа.

- Одоохон мэдээтэхье. Аахан.... 14-ны өглөө 9.30-д би бөөлжсөн юм байна. Хамгийн сүүлийн дуудлага оройн 10.25-д орж ирсэн байна. Энэ үед би Сигрэм ууж Эррол Гарнерийн “Тэнгисийн хажуу дахь концерт”-ын сонсож байж....харж байна уу Мураками, өдрийн тэмдэглэл хөтлөх ийм л ач тустай байна даа.

- Тийм байнаа, аятайхан юм гэж би зөвшөөрөнгөө, - тэгээд л дараа нь юу ч болоогүй юу? гэж асуув.

- Харин тийм, өргөс аваад л хаячихсан мэт. Хичкокийн “Шувууд” киног санаж байна уу, өглөө нь хаалга нээгдэхэд л байшинд хэн ч байхгүй, болж байсан аймшигтай бүхэн огт байгаагүй мэт...яг л үүн шиг. Бөөлжис ч, дуудлага ч ахиж намайг зовоогоогүй. Нэг их удалгүй би 63кг хүртэл таргалж өнөөх шинээр авсан костюмууд маань шүүгээнд хадгалагдаж үлдсэн юм даа. Яг л өнгөрсөнийг сануулах дурсгалт зүйлс мэт.

- Нөгөө нэг эр чинь өөр зүйл хэлээгүй юу?

Мань эр бага зэрэг толгой сэгсрэнгээ бодолд орлоо.

- Гэхдээ хамгийн сүүлийн дуудлага арай өөр байсан санагдаад байна. Эхлээд тэр миний нэрийг хэлсэн. Дараа нь “та намайг хэн гэдгийг мэдсэн биз дээ?” гээд дуугаа хураасан. Би ч хариу хэлсэнгүй дуугүй л байгаад байлаа. 15 сек орчим ингэж дуугаа хураацгаагаад дараа нь тэр утсаа тасласан.

- “та намайг хэн гэдгийг мэдсэн биз дээ?” гэж яг хэлсэн юм уу?

- яг тийм, үг бүрчлэн тэгэж хэлсэн. Маш ойлгомжтой, бас эелдэг. Огт танил биш хоолой. Сүүлийн 15 жил би ийм хоолойтой хүнтэй уулзаж байгаагүй. Залуу үеийн найз юм уу? Тэдний хэн нэг нь ингэнэ гэхээр санаанд багтамгүй. Миний л санаж байгаагаар би хэнд ч муу юм хийдэггүй хүмүүжилтэй хүн. Хүмүүстэй муудаж дайсагналцаад байдаггүй. Мэдээж эмэгтэйчүүдийн хувьд бол сул тал бий л дээ. Үүнийгээ би хүлээн зөвшөөрнө. 27 жил орчлонгийн тоос хөдөлгөлөө, өөрийгээ нэг их энхийн цагаан тагтаа гэж хэлэх гээгүй байна л даа. Энэ түүхэнд хамаатуулж болох хүмүүсийн хоолойг би дэндүү сайн танина, нэг үг удаа л ярихад хангалттай.

- Гэхдээ хүмүүжилтэй хүн найзуудынхаа эхнэрүүдтэй унтдаггүй байлгүй дээ гэж би хошуу нэмэрлэлээ.

- өөрөөр хэлбэл, Мураками, миний оюун ухааны хаа нэгтээ гүн гүнзгийд гэмшил нуугдаж, энэ нь солиорол хэлбэрээр өөрийн мэдэлгүй гадагшилсан гэж та таамаглаж байна уу, тийм үү?

- би тэгээгүй ээ, чи л харин тэгэж хэллээ дээ гэж би залруулав.

- Хм...мм гэж тэрээр хэлэнгээ вискинээсээ балгав.

- гэхдээ бүр энгийн ч байж болох шүү дээ. Чиний ээлжит бүсгүйн нөхөр нь ч юмуу хувийн мөрдөгч хөлслөн чамайг мөрдүүлж айлгахыг ч юм уу, хашраахыг хүссэн байж мэднэ. Харин бөөлжис бол зүгээр л энэ цаг үетэй давхцсан биеийн хямрал.

- үнэмшилтэй л сонсогдож байна гэж тэр илт сэргэж ирлээ. Зохиолч хүний тархи гэж ийм л байгаа юм даа. Гэхдээ нэг зүйл байна. Би тэр бүсгүйтэй уулзсаар л байсан ш дээ. Тэгтэл яагаад дуудлагууд үргэлжилсээр байсан бэ? Нэг л авцалдахгүй байгаа юм биш үү?

- магадгүй үнэхээр залхсан ч юм бил үү. Эсвэл мөрдөгч хөлслөх мөнгө нь дуусчихсан байж болно. За юу ч байсан яахав дээ, ийм л хувилбар байна. Хувилбар гаргаад л байж болно, бүр хэдэн зуугаар нь. Гол нь чи цаашдаа амьдрахын тулд алийг нь сонгох вэ гэдэг л байна. Мэдээж энэ бүхнээс юу суралцахыг хүсч байгаа чинь бас чухал.

- суралцах аа? Гэж тэр гайхангуй асуугаад стаканаа хацартаа наан бодолд орчихов. Таны бодлоор энэ бүхний дараа юунд суралцаж болно гэж?

- бурхан минь, ахиад энэ бүхэн давтагдвал юу хийх вэ? Бүр нэг сараар ч тогтохгүй үргэлжлэвэл яана? Энэ бүхэн яагаад эхэлж, бас яагаад төгссөнийг чи мэдэхгүй биз дээ. Тэгэхээр давтагдах үгүйг ч бас л мэдэхгүй шүү дээ.

- мөн яриваа гэж инээд алдмагцаа царай нь хувирчихав. – гэхдээ л сонин юм даа, таныг хэлээгүй бол энэ бүхэн ахиад давтагдана гэж зүүдэнд ч орохгүй нь байна шүү. Давтагдана гэж та бодож байна уу?

- би яаж мэдэхэв дээ гэж би мөрөө хавчлаа.

Хэсэг хугацаанд тэр дуугаа хураан виски балгалж, стаканаа сэгсрэн доторх мөсийг нь хайлуулж байв. Стакан хоосрох үед ширээн дээр чанга тавингаа хэд хэд хүчтэй найтааж:

- Хэрвээ давтагдах юм бол лав надад биш, магадгүй Мураками таньд ч тохиолдох юм бил үү? ... яагаад үгүй гэж, та хэдий нэртэй зохиолч хүн боловч энхийн цагаан тагтаа биш л биз дээ.

Үүнээс хойш бид хэд хэдэн удаа уулзаж хуучны жаазтай пянзнуудаа солилцон буу халдаг байсан юм. Нэг их олон биш л дээ, жилдээ л 2-3 удаа. Би өөрөө тэмдэглэл хөтлөдөггүй болохоор яг хэд уулзсанаа хэлж мэдэхгүй нь. Тэр ярианы дараах нэг л зүйлийг яг таг мэдэж байна: бурханы авралаар түүнийг ч, намайг ч энэ бүхэн одоохондоо зовоогоогүй байна.

Харуки Мураками-Рвота 1979 (үргэлжлэл)

2010-06-17T11:21:00.005+08:00

Нэг удаа би 40 хоног бөөлжсөн. Өдөр бүр. Нэг ч өдөр алгасаагүй. Гэхдээ ууснаас болоогүй. Өвчнөөс ч биш. Ямар ч шалтгаангүйгээр бөөлжиж байсан. Бүхэл бүтэн 40 хоног. Энэ ч айхтар байсан шүү.
Эхний удаад тэр 7 сарын 4-нд бөөлжиж, тухайн үед тэр энэ тухайд санаа зовсонгүй - өмнөх орой нь нилээдгүй виски, пиво уусан байж. Бас найзынхаа эхнэртэй унтаж. 1979 оны 7-р сарын 3-нд энэ бүхэн болсон байлаа.
Ийм ч учраас 4-ний өглөө 8 цагт ходоодонд байсан бүхнээ жорлонд гаргачихад гайхаад байх зүйл байсан. Гэхдээ уусны дараа тэр оюутан байхдаа л хамгийн сүүлд бөөлжсөн юм байна, гэвч энэ нь ямар нэг байж боломгүй зүйл болчихлоо гэсэн үг биш – амьдралд янз бүрийн л зүйл тохиолддог хойно. Ходоодон дахь бүхнээ гаргачихаад ширээндээ суун ажлаа эхлэв. Биеийн байдал хэвийн байлаа. Энэ өдөр нь түүний хувьд амьдралын баяр баясгалан дүүрэн сайхан өдөр байв. Үд дундын алдад юм идмээр санагдлаа. Цайны цагаараа гахайн мах, өгөрцийтэй сэндвич идэнгээ ганц лонх шар айраг цааш нь харуулах. Хагас цаг өнгөрөв үү үгүй юу дахиад л огиж сэндвичээ бүгдийг нь гаргачихав. Сайтар зажлагдсан гахайн мах, өгөрций жорлонд хөвөх нь харагдлаа. Энэ үед түүний биед ямар ч эвгүй байдал ажиглагдсангүй...зүгээр л бөөлжчихсөн, ингээд л гүйцээ. Эхэндээ хоолойнд ямар нэг юм тээглэчихсэн мэт санагдаж жорлон рүү өнгийв үү гүй юу ходоодонд байгаа бүхэн илбэчин малгайнаасаа тагтаа, туулай янз бүрийн тууз гаргадаг үзүүлбэр мэт хялбархаан юүлэгдэж байлаа. Бүр ямар ч зовиургүй шүү.
- Оюутан цагт согтуу бөөлжих ямар байдгийг би санаж байнаа, далайд ч юмуу эсвэл автобусанд огиудас хүрэх шиг л. Гэхдээ энэ удаа бөөлжих нь тэр бүхнээс шал өөр байсан гэдгийг л баттай хэлнэ. Ходоод хоолой руу өгсөх мэт тэр мэдрэмж ч байгаагүй. Зүгээр л залгисан бүхэн тэр дороо л буцаж гараад байсан юм. Ямар ч саадгүй, юунд ч торохгүйгээр. Огиудас ч хүрэхгүй, бөөлжисний үнэр танар ч үгүй. Ингээд л би яахаа мэдэхээ больчихсон, 2 өдөр дараалж ийм байдалтай байх нь тоглоом биш санагдлаа. Айсандаа ойрын хугацаанд ямар ч архины төрлийн зүйл амсахгүй байхаар шийдэв. Гэтэл дараа өдрийн өглөө нь ахиад 3 дахь удаагаа бөөлжчихөв. Өмнөх орой нь идсэн бүхнээрээ: шарсан угорь, англи маягийн гамбир бүгд л гарчихав.
Үүний дараа тэрээр шүдээ угаахаар угаалгын өрөө зүглэж явахад утас дуугарлаа. Өрөөндөө орж утсаа авахад танил бус эрэгтэйн хоолой түүний нэрийг маш тод хэлмэгцээ таслачихав. Зөвхөн нэрийг нь л хэлэхийн тулд залгасан мэт.
- Чиний унтсан бүсгүйчүүдийн нэгнийх нь хартай нөхөр үү? гэж би таамаглан асуулаа.
- Үгүй юм шигээ гэж толгойгоо савангаа, би бүх танилуудынхаа хоолойг сайн танина. Харин тэр хоолойг амьдралдаа анх удаа л сонссон. Эвгүй хоолой шүү. Тэгээд та боддоо, ийм тэнэг дуудлагууд надад өдөр бүр тасралтгүй ирдэг болсон. 6-р сарын 5-наас 14-нийг хүртэл. Сонин байна уу, энэ бүх хугацаа нь миний бөөлжсөн хугацаатай яг таарч байгаа юм.
- Ойлгох юм алгаа, утасны дуудлага бөөлжис хоёр яаж хамааралтай байх юм?
- Харин тийм, би ч бас ойлгохгүй байгаа юм гэж тэр санаа алдав. Одоог хүртэл ойлгох гэж хичээх бүрт тархи угаартчих мэт болдог юм. Дуудлагууд яг адилхан байсан. Ямар нэг новш нь миний нэрийг хэлээд л тасалчихна. Өдөрт яг л нэг удаа. Гэхдээ цагууд нь ямар ч хамаагүй үед байсан л даа. Заримдаа өглөөгүүр, заримдаа үдээс хойш, бүр шөнө дунд ч залгадаг байсан. Ийм үед надад утсаа авахгүй нь дээр байсан байх л даа, гэхдээ утасгүй бол миний ажил зогсчихно, бас хэн нэгэн эмэгтэй залгаж байгаа ч юм бил үү.. та ойлгож л байгаа биз дээ?
- Тийм дээ гэж би хэлэв.
- Тэгээд би өдөр бүр бөөлжиж эхэлсэн. Бараг бүх идсэнээ. Бөөлжмөгцөө өлсөнө, тэгээд иднэ, идэнгүүтээ шууд бөөлжинө. Ийм л тойрог. Өдөрт 3 удаа хооллодог байсан тулдаа л би хөл дээрээ зогсож байсан байх, өчүүхэн хэсэг нь ч гэсэн ходоодонд шингэдэг байсан биз. Үгүй бол намайг өөр аргаар хооллох хэрэгтэй болох байсан байх.
- Эмнэлэгт үзүүлээгүй юу?
- Эмчид үү? Тэгэлгүй яахав дээ, дүүргийнхээ эмнэлэгт үзүүлсэн. Тун дажгүй эмнэлэг шүү, хэлэх хэрэгтэй. Рентгэнд харсан, шинжилгээнүүд ч авсан. Бүр хорт хавдарын шинжилгээ ч өгсөн, тэгээд та итгэхгүй дээ, бүр ямар ч өвчингүй. Яг л нялх хүүхэд шиг цоо эрүүл гэж хэлсэн. Бодож, бодож “ходоодны үйл ажиллагаа муудсан, сэтгэл санааны дарамт” гэж оношилсон. Гэдэсний эм өгөөд л буцаачихсан. Гэхдээ намайг хуурахгүй л дээ, ходоод хямрахад ямар байдгийг би мэднэ. Ходоодны үйл ажиллагаа нь муудаад байхад мэдэхгүй яваад байдаг илжиг ч байхгүй биз. Ходоод хүнд оргиж, хоолой халуу шатан хоол идэх дургүй болдог. Энэ бүхэн илэрсэний дараа л дотор эвгүйтэж магадгүй. Харин минийх яг эсрэгээрээ: зөвхөн бөөлжис, тэгээд л болоо. Ходоод л дотор байгаа бүхнээ юүлээд байсныг эс тооцвол биеийн байдал цоо эрүүл байлаа.
Стрессийн хувьд яагаад, юунаас болж гэдгийг төсөөлж ч чадахгүй нь. Мэдээж заримдаа нилээд ачаалалтай ажиллах үе байдаг байсан ч, эрүүл мэндэд нөлөөлөхүйц биш шүү. Охидтой бас л асуудалгүй. Гурав хоног тутам бассейнд сэлж байна, стрессдэх ямар ч нөхцөлгүй байгаа биз дээ, та өөрөө бодоод үз.
- Тийм л юм даа гэж би зугуухан хэлэв.
- Зүгээр л бөөлжөөд байсан...ингээд л гүйцээ...
2 долоо хоногийн турш тэр бөөлжиж өнөөх сонирхолтой дуудлага өдөрт нэг удаа өрөөнд нь хангинадаг байлаа. 15 дахь өдөр дээрээ мань эр тэссэнгүй ажлаа хаяад зочид буудлын нэг өрөөг хөлслөн хэд хоног ч болов энэ дуудлагаас ангижрахаар шийдэж. Эхний өдөр бүх зүйл амжилттай мэт өнгөрч байв. Өдрийн цайндаа орж, ходоод нь тэр бүхнийг дажгүй хүлээн авч байлаа.
Орчноо өөрчлөх нь тааламжтай нөлөө үзүүлсэн үү, ямар ч байсан хоол ходоодны мухарт очиж, боловсруулагдан шингэх найдвар төрүүлж байлаа. 3 хагасын үед буудлын кофены газарт сайн найзынхаа эхнэртэй тааралдангаа интоорын бялуу идэж чихэргүй хар кофе уучихав. Ямар ч сөрөг үр дагавар байсангүй. Үүний дараа бүсгүйг өрөөндөө урьж түүнтэй унтчихлаа. Орой нь бүсгүйг явуулчихаад ганцаараа оройн хоол идэхээр болж ресторанд хооллолоо. Согтууруулах ундаа огт хэрэглэсэнгүй. 6 хагасын үед тэрээр хооллож дуусчихаад өрөөндөө орж зурагт харангаа ном уншихаар хэвтлээ. Цаг 9 болж байхад бөөлжих ямар ч шинж тэмдэг илэрсэнгүйд нь санаа амарлаа. 2 долоо хоногийн турш анх удаагаа л цатгалан байгаагаа мэдэрч байгаа нь тэр. Бүх зүйл одоо л нэг өөрчлөгдөж хэвийн байдалдаа орох нь гэж баярлан номоо хааж зурагтын удирдлагаа авч суваг солин нэгэн хуучин кинон дээр тогтлоо. 11 цагийн үед кино дуусмагц, мэдээг дуустал нь үзчихээд тэр зурагтаа унтраалаа. Уухыг маш их хүсч, дээшээ баар луу гарч бага зэрэг виски уугаад нам унтах санаа төрмөгц тэр дороо болилоо. Бүх зүйл ЦЭВЭР өнгөрсөн энэ сайхан өдрийн төгсгөлийг согтууруулах ундаагаар баллахыг хүссэнгүй. Гэрлээ унтраан орондоо орлоо. Шөнө дунд утас дуугарлаа. Цаг харахад 2:25 болж байв. Ийм газар ямар шаардлагаар түүн рүү шөнө дунд утасддаг байнаа. Нойрмоглонгоо утсаа шүүрч: байна гэхэд өнөөх танил хоолой түүний нэрийг дуудаж утас тасрах нь тэр. Чихэнд дийд дийд гэх чимээ л үлдэв.
үргэлжлэл бий...

Харуки Мураками-Рвота 1979

2010-06-02T11:08:00.001+08:00

Бөөлжис 1979

Олон жилийн турш нэг ч өдөр алгасалгүй өдрийн тэмдэглэл хөтлөх чадвартай цөөн хүмүүсийн тоонд багтдаг учраас тэр хэзээ бөөлжиж эхэлсэн болон хэзээ больсоноо яг таг хэлж чадах билээ. Бөөлжис 1979 оны 6-р сарын 4-ний өдөр (цэлмэг) эхэлж мөн энэ оны 7-р сарын 15-нд (үүлэрхэг) дууссан. Тэр нэг номны маань дизайныг хариуцан ажиллаж байсан юм.

Мань эр над шиг хуучин пянз цуглуулдагаас гадна, найзуудынхаа эхнэрүүдтэй унтах дуртай байв. Надаас нэг хоёроор дүү байсан санагдана, тэр үед үнэхээр хэд хэдэн найзынхаа бүсгүйчүүдтэй унтчихсан юм.

- Найзындаа очоод түүнийг усанд орох ч юмуу эсвэл шар айрганд гүйгээд ирэх хооронд нь л эхнэртэй нь амжуулчихсан тохиолдол ч бий.

Надад энэ тухайгаа ярьсан нь хачирхалтай л юм.

- Хурдан секс тийм ч муугүй шүү, - гэнгээ тэрээр, - чи бараг л хувцастайгаа болохоор хурдан дуусгах гэж яарна. Ер нь бол бүгд л удаан байлгахыг хүсдэг дээ. Харин би бол эсрэгээрээ. Зарим нэг зүйлсийг өөр өнцгөөс харах нь заримдаа сонирхолтой байдаг юм гэж хүүрнэж билээ.

Мэдээж тэр үргэлж л ийм секс хийгээд байдаггүй, юу ч гэмээр юм дээ, заримдаа үнэхээр яарахгүй байх тохиолдол ч байдаг байлаа. Ерөнхийдөө найзынхаа эхнэртэй гэдэгт л гол утга учир нь байсан хэрэг.

- Би хэнээс ч хэнийг ч булааж авах гээгүй ээ. Зүгээр л тэдэнтэй унтмагц гайхалтай дотно болчихсон мэт санагддаг юм. Нэг тийм нэг гэр бүлийнх юм шиг. Энэ чинь ердөө л секс шүү дээ. Энэ тухай мэдэхгүй л бол хэний ч сэтгэл өвдөхгүй.

- Мэдэж байсан үе байгаа юу?

- Мэдээж үгүй гэж тэр хэлэнгээ, хэрвээ чи өөрөө л шийтгэл хүртмээргүй байгаа бол иймэрхүү зүйл хэзээ ч ил гардаггүй юм. Гол нь хянамгай байх болон санаа төрүүлэхүйц үйлдэл хийхгүй байх. Бас өөрийн байр сууриа эхнээс нь тодорхой мэдрүүлэх: бид зөвхөн л унтана, илүү гүн харьцаа хүсээгүй, бас хэнийг ч гомдоох гээгүй. Мэдээж хэрэг би үүнийг шуудхан хэлэхгүй л дээ, хэрэгтэй үгсийг сонгож ойлгуулна.

Бүх зүйл ийм энгийн байдагт нь би итгэхийг хүсээгүй ч тэр худлаа онгирогчийн дүртэй харагдаагүй тул итгэхгүй байх ямар нэг шалтгаан байсангүй.

- Эцсийн дүндээ бол бүгд л үүнийг хүсдэг. Заримдаа тэдний нөхөр, сүйт залуус өөрөөр хэлвэл миний найзууд олон талаараа надаас давуу байдаг: илүү сайхан, ухаантай, магадгүй тэдний эрхтэн минийхээс ч том. Гэхдээ эмэгтэй хүнд энэ чухал биш. Тэдний хувьд хамтрагч нь ойлгодог, анхаарал тавьж чаддаг бас тоглоом шоглоомоор хандахгүй байх ёстой. Тийм бол бүх зүйл Окей. Тэд чин сэтгэлийн халамж хүсдэг, гэхдээ гадаад хүчин зүйлс янз бүр байдаг л даа.

- Жишээ нь?

- Жишээ нь, араар тавьсанд нь өшөө авах, уйтгар, нөхрөөсөө өөр хэн нэгэнд хэрэгтэй гэдгээ мэдрэх гэх мэт. Үүнийг ойлгохын тулд ганц харахад л надад хангалттай. Энд эмх замбараагүйтэл байдаггүй, зүгээр л байгалиас заяасан авьяас. Нэгэнд нь заяагдаж, нөгөөд нь заяагдаагүй.

Түүнд мэдээж тогтмол найз бүсгүй байсангүй.

Түрүүн хэлсэнчлэн бид хоёр пянз цуглуулж заримдаа солилцдог байсан юм. Хоюулаа адилхан 50-д оны болон 60-д оны эхэн үеийнхийг цуглуулдаг байсан ч бидний цуглуулга ялгаатай байсан нь солилцоо хийх боломж олгож байлаа. Би барууны цагаан жаз цуглуулдаг, тэр модерн свингтэй дөхөж очихуйц арай сүүлийн үеийнхийг: Коулман Хокинс, Лайонел Хэмптон. Иймээс ч түүний Виктор фирмд бичсэн Питт Жолли Трио-гоо миний Вик Дикенсоны “Мейнстрим жаз”-аар дуртай нь аргагүй сольж байлаа. Дараа нь бид бүхэл өдөржин шар айраг ууж бичлэг болон тоглолтуудын чанарыг шалгадаг байсан юм. Бид танил байх үедээ хэд хэдэн ийм солилцоо хийж билээ.

Ийм нэг солилцооны үеэр тэр надад өөрийн бөөлжисний түүхээ ярьсан юм. Бид тэдний гэрт нь сууж виски уунгаа хөгжмийн тухай хуучилж, дараа нь уух тухай ярин тэгсэнээ халамцуу байх үед тохиолдож байсан хөгжилтэй түүхүүдээ дурсаж байсан юм.
to be continued...

plus

2010-05-05T19:46:00.003+08:00

за нэг юм дуусдаг байшдээ...бараг л хүчээр дуусгачихав уу яав. гэхдээ хүчиллээ гээд нэмж хачирлаж зассан энэ тэр юм байхгүй ээ...би орчуулагч биш, утга зохиолын хүн бүр ч биш болохоор миний сэтгэлд яаж уншигдаж байгааг тэр чигээр нь буулгалаа.Кавабата агаагийн гурван ч зохиолыг орчуулчихлаа. Бүгд хайрын тухай, хамгийн хачирхалтай нь хайрыг үхлээр гайхалтай илэрхийлсэн байхым. Зохиолчийн тухай товчхон:

Ясунари Кавабата 1899-1972 онуудад амьдарч байжээ, 1968 онд утга зохиолоор Нобелийн шагнал авч байсан байхым. Мишимагийн үхэл түүнд ихэд нөлөөлсөн гэж ярьдаг бөгөөд гэртээ угаартаж үхсэн нь амиа хорлолт байх магадлалтай гэнээ. эхнэр бас охинтой байсан гэнээ.

орчуулсан зохиолууд маань нэг их алдартай зохиолууд нь биш, хамгийн анх 16 настны өдрийн тэмдэглэл гэж номоо хэвлүүлж байсан байна. нэр алдарт хүргэсэн зохиол нь Изугийн бүжигчин бүсгүй гэж зохиол байдаг гэнээ. Цасан орон гэсэн бас нэг гоё зохиолыг нь уншиж байсан юм байна, орчуулахад хэтэрхий урт л даа. Бас л гоё.

Толинд туссан сар зохиолын хувьд "тэр эмэгтэй хүний хайрыг арай л энгийн ойлгодог юм биш үү" гэдэг нь их гоё. Анхны нөхөртээ хэтэрхий хайртай бүсгүй...удаах нөхөр нь жоохон донгиодуу...зүрхэндээ бугларсан бүхнээ хамгийн сүүлд гарган тайвширч байгаа энэ бүхэн нь нэг л тийм гоё зөөлөн, уянгалаг.

Толинд туссан сар...сүүлчийнх нь ёох

2010-05-05T19:38:00.003+08:00

- Энэ чиний эрхий хурууны ором. Баруун гарынх нь. – нөхөр нь тольны ирмэгийг заахад Кёкогийн зүрхээр хатгах мэт болов. Сандрангуйгаар толь руу үлээн арилгахыг завдахад:

- Үлдээчих. Чи анх удаа надад цэцэрлэг үзүүлэхэд толин бас чиний хурууны ором үлдэж билээ.

- Би анзаараагүй л дээ.

- Чи анхаарч хараагүй, би чиний эрхий, бас долоовор хуруу чинь ямар хээтэйг яг таг мэднэ. Өвчинд баригдаж хэвтэрт орсон хүн эхнэрийнхээ хурууны хээг нь хүртэл тогтоохоос ч яахав дээ.

Тэд гэрлэсэн үеэс л нөхөр нь бараг ихэнхдээ өвчтэй байсан, дайнд ч оролцоогүй. Өөрсдийнх нь гэр шатсан болохоор Кёкогийн танилын өрөөг хөлсөлж. Тухайн үед нөхөр нь ажилдаа явдаг байлаа. Өөрсдийн гэртээ нэг сар, танилын гэрт хоёр сар-энэ бол нөхрийнх нь эрүүл байсан бүх цаг хугацаа. Дайн дуусах үеэр түүнийг албадан ажиллуулахад хэдхэн хоног нэг онгоцны буудлын газар шорооны ажил хийгээд бие нь муудаж гэртээ хүргэгдсэн. Яг энэ өдөр ч дайн дуусч. Явж чадахгүй байсан болохоор Кёко түүнийг эцэг эхийнхээ амьдардаг тосгонд аваачжээ. Өөрийнх ихэнх эд зүйлээ мөн нөхрийнхийгээ ч өмнө нь тийш нь хүргүүлсэн байж.

Нөхөр нь ууланд жижиг байшин хөлслөн авч эмчилгээ хийлгэж эхэлжээ. Тэднээс гадна байшинд бас нэг айл амьдарч байсан ба дайн дууссан болохоор тэд төд удалгүй Токио буцлаа.

Кёкод жижигхэн газар гэрээслэгдсэн үлдэж. 3*3 кэн(1 кэн=1,81м). Тосгонд тэд тариачдаас ногоо худалдан авч болох байсан тэдэнд үлдсэн цэцэрлэгийг орхих тийм цаг үе биш байсан болохоор Кёко өдөр бүр газартай зууралдан тарьсан ногоо нь хэрхэн соёолж байгааг сонирхон ажигладаг байв. Өвчтэй нөхрийнхээ хажуунаас түр ч гэсэн холдох хүсэлтэйдээ Кёко цэцэрлэгт өнжиж байсангүй, зүгээр л юм оёж хатгаж суух нь түүнд уйтгартай болж. Цэцэрлэгт ажиллахдаа Кёко нөхрөө эдгэрчих ч юм шиг найдаж, энэ нь түүний нөхрөө хайрлах сэтгэлийнх нь илрэл байлаа. Гэхдээ Кёко нөхөртөө ном уншиж өгөн чамгүй цаг хугацааг түүнтэй хамт өнгөрөөдөг байв. Түүнээс гадна нөхрөө асарч байхад бүх зүйл эргэж ирэхгүйгээр улиран одож байх мэт мэдрэмж төрдөг байсан болохоор цэцэрлэгт ажилласанаар тэр өөрийн сэтгэл санааг тайвшруулна гэж найджээ.

Тэд ууланд 9-р сарын дундуур, халуунаас зугтсан хотын иргэд буцан нүүх үед, намар эртийн хүйтэн бороо ордог цагаар иржээ. Нэг удаа орой болж байхад тэнгэр цэлмэж шувуудын жиргээ сонсдоход Кёко цэцэрлэг рүүгээ гарав. Цэцэрлэгийг хурц нар гэрэлтүүлэн ногоон өнгө нь гялалзаж байв. Тэрээр алсын уулан дээр хөвөх ягаан үүлсийг харан баясангаа нөхрийнхээ 2 давхраас дуудсан дууг тэр дор нь сонссонгүй. Сонсмогцоо дээш гүйн гарав.

- Би хоолой мэдэн ориллоо, сонсогдохгүй байна уу!!!

- Уучлаарай, би бүр бодол болчихож.

- Цэцэрлэгээ хая. Чамайг дуудаж чадахгүй үхэх нь байна. Тэгээд ч чамайг хаана юу хийг явааг би мэдэхгүй.

- Цэцэрлэгт л байсан шдээ. Та тэгэж хүсэх юм бол би ахиад тийшээ явахгүй ээ.

Нөхөр нь тайвшрав.

- Болжмор хэрхэн жиргэж байгааг сонссон уу? – үүнийг л асуух гэж тэр дуудаж. Тэд ярилцах үеэр ойн шугуйгаас болжмор жиргэх нь ахин сонсдов.

- Хонх авчих уу, тэгвэл намайг дуудахад амар болно. Харин одоохондоо би таны дэрний ойролцоо ямар нэг юм тавьчихья. Хэрэг гарвал цонхоор шидчих.

- Аяга шид гээ юу? Бас нэг ажил!

Гэсэн ч нөхөр нь түүнийг цэцэрлэгт ажиллахыг хорьсонгүй. Урт өвөл дуусч хавар эхлэхэд л Кёко нөхөртөө толь ашиглан цэцэрлэгээ харуулах санааг бодож олсон юм.

Энэ ертөнцийг нөхөртөө нээж өгөхдөө Кёко хичнээн баярласан гээч. Тэр одоо Кёко навчнаас хорхой хэрхэн авч байгааг хүртэл харж байлаа. Гэхдээ ямар хорхойг нь ялгахгүй байсанд Кёко заримыг нь нөхөртөө үзүүлэх гэж 2 давхарт аваачдаг байлаа. Тэр эхнэрийнхээ газар хэрхэн ухахыг ажигладаг байв.

- Би толиндоо чийгийн улаан харсан шүү гэж дараа нь Кёкод ярина. Заримдаа нар шингэн орой болох үеэр нөхөр нь түүн дээр толь тусгаж байхыг ч Кёко анзаарна.

Оюутан цагаасаа эхлэн хадгалсан хямдавтар даавуугаар өмд оёхыг нөхөр нь гуйж. Энэ цэнхэр өмдтэйгээ эхнэр нь газартай зууралдан байхыг харах нь түүнд маш таатай байлаа.

Нөхөр нь түүнийг толиндоо харж байгааг Кёко мэдэх ч заримдаа ажилдаа түүртэн энэ тухай ор тас мартчихдаг байв. Гэрлэсэний дараахан ханцуй нь унан тохой нь ил гарахад ичингүйрдэг байсан тэр үеэсээ ямар их өөрчлөгдсөнөө бодоход зүрхэнд нь бүлээн зүйл мэдрэгдэж байв.

* * *

Тэр үеп Япон дайнд ялагдал хүлээж байв. Кёко огт буддагүй байлаа. Дараа нь өвчтэй нөхрөөсөө болж пудр, уруулын будаг хэрэглэхээсээ санаа нь зовдог байлаа, 2 дахь удаагаа нөхөрт гарсаны дараа нь тэр нүүрээ будаж эхлэжээ. Пудр, уруулын будаг түүнийг хэрхэн өөрчилж тэр хамаагүй хөөрхөн болсоныгоо анзаардаг байв. Энэ үеэс л тэр анх уулзахдаа л өөрийнх сайхныг биширсэн шинэ нөхрийнх нь сэтгэл чин үнэн байж гэж итгэж эхлэжээ. Усанд орсоныхоо дараа ч толинд харахаасаа ичихээ больж, тэр өөрийнхээ гоо үзэсгэлэнг олж хардаг байв. Талийгч нөхөр нь түүнийг толинд тусах гоо үзэсгэлэнг бусад хүмүүсээс өөрөөр хүлээж авахад сургасныг Кёко мартаагүй байв. Толинд тусах гоо үзэсгэлэнд эргэлзэх нь бүү хэл, тэр толинд өөр нэгэн амьдрал буйд итгэж байлаа.

Гэхдээ тэр эхлээд өөрийгээ, дараа нь толинд тусах дүрсээ харахад өнөөх тэнгэрийн өнгө ялгарч байсан шиг зүйл анзаарагдсангүй. Энэ зөвхөн хир зайтай байгаагаас ч бус хэвтэрт буй нөхрөө санасанаас л болсон байх. Нөхөр нь түүнийг цэцэрлэгт ажиллаж байх зуур толинд харахад тэр ийм л үзэсгэлэнтэй харагддаг байж дээ. Кёко энэ тухай түүнийг амьд сэрүүн байхад ойлгодоггүй байж.

Өвчтэй нөхөр нь түүнийг яаж хардаг байсан тэр л бүсгүй, өнгө алагласан цэцэгс, тариан талбайн захад тоглох тосгоны хүүхдүүд, алс тэртээх цасан уулын дээгүүр мандах нар ...зөвхөн тэр болон түүний нөхрийнх нь л мэддэг байсан тэрхүү толинд туссан ертөнцийг санагалзах бүртээ Кёко энэ бүхнээ ой санамжиндаа ахин зураглахыг оролддог байлаа.

5-р сарын нэгэн өглөө Кёко шувуудын жиргээг хүлээн авагчаар сонслоо. Нэвтрүүлгийг түүний анхны нөхөр нь нас нөгчсөн газраас холгүйхэн уулнаас бэлдсэн байж. Шинэ нөхрөө ажилд нь явуулчихаад Кёко гар толь авч түүнд тусах цэлмэг тэнгэрийг ажиглаж эхлэв. Дараа нь өөрийгөө тольдов. Гэнэт тэр өөрөө өөртөө санамсаргүй нээлт хийчихлээ: өөрийнхээ царайг зөвхөн толинд л харах боломжтой юм байна, өөр арга алга. Үүнээс хойш бүсгүй өдөр бүр царайгаа тольдон, толинд тусах царай нь өөрийнх нь царайнаас ямар ч ялгаагүй гэж үнэн голоосоо итгэдэг болов. Бурхан яагаад хүнийг өөрийнхээ царайг харах боломжгүйгээр бүтээдэг байнаа?

Хэрэв тэгэх боломжтой байсан бол хүн галзуурчих байсан болов уу гэж өөрөөсөө асуунгаа, үгүй зүгээр л байгалиасаа л хүн царайгаа харах боломжгүй юм байна, харин тэмээлзгэнэ ч юм уу царцаа царайгаа харж чаддаг байхаа гэж бүсгүй бодлоо.

Хүний царай нь ердөө л бусад нь түүнийг харахад зориулагдсан байх нээ? Хайрлах хүсэл өдөөгдөхөд ч юм уу...

Бүсгүй толио тавингаа хуучин ширээнийх нь өнгө шинэ тольных нь бариултай огт зохицохгүй байгааг анзаарав. Ширээнийх нь өөрийн толь нөхрийнх нь биетэй хамт шатсан болохоор ширээ нь бэлэвсэрсэн мэт. Тэрээр нөхөртөө толь өгөхөд энэ нь сайхан муухайг зэрэг авчирч билээ. Нөхөр нь өөрийнхээ царайг тольдон өвчин нь хэрхэн даамжирч байгааг ажигладаг байсан. Хэрвээ тольны тусламжтайгаар сэтгэл санааны дайралт хийн аллага үйлдэж болно гэвэл Кёко ингэсэн байж таарах нь ээ?

Кёко тольны муу талыг аль эрт анзаарч нөхрөөсөө авахыг оролдоход нөхөр нь эрс татгалзан:

- Харахын сайхныг надаас булаах гээ юу, би амьд байх үедээ харж байгаагаасаа таашаал авах минь гэж хэлж билээ.

Нөхөр нь толинд тусах ертөнцөд амьдрал өгөхийн тулд өөрийн амьдралаа золиослосон. Борооны дараах тогтоол усанд тусах сарыг нөхөр нь толиндоо харах дуртай байна. Толинд туссан сарны дурсамж одоо ч бүсгүйн зүрхэнд хадгалагдсан хэвээр.

- Эрүүл хүмүүст л эрүүл хайр байна шүү дээ гэж шинэ нөхөр нь сануулах бүрт Кёко толгой дохин зөвшөөрдөг ч сэтгэлийнхээ гүнд энэ үгстэй огт эвлэрдэггүй байлаа. Эхэндээ Кёко өвчтэй нөхөртэйгээ ойртдоггүй байсандаа өөрийгээ буруутгадаг байв: тэглээ гээд үхлээс аварсан биш. Гэвч энэ бодлууд нэг л мэдэхэд гунигтай хайрын дурсамж болон хувирч эдгээр дурсамжууд сэдрэх бүрийд бүсгүйн зүрх урьдын адил хайраар бялхдаг байв.

Харин шинэ нөхөр нь?... тэр эмэгтэй хүний хайрыг хэтэрхий энгийн ойлгож байгаа бус уу!?

- Та ийм сайн хүн байж яагаад өмнөх эхнэрээсээ салсан юм бэ гэж нэг удаа Кёко нөхрөөсөө асуухад тэр дуугарсангүй. Тэдний гэрлэлт Кёкогийн анхны нөхрийнх нь ахынх нь сэдсэн зүйл байлаа. Тэд гэрлэхээсээ өмнө 4 сар уулзацгаасан. Шинэ нөхөр нь түүнээс 15 насаар ах.

Өөрийгээ бие давхар гэдгээ мэдмэгц Кёко ихэд айж. Нөхөртөө наалдангаа “айж байна, айж байна” гэж ахин дахин хэлж байв. Зовлонтой хордлого, огиудасаас бол бүсгүй бараг л хагас ухаантай болчихсон мэт. Гадаа хөл нүцгэн гүйн гарч, хушны навч зажлаад зогсчихно. Нөхрийнхээ хүүг сургуульдаа явахад нь хоол бэлдэж өгөхдөө 2 хайрцаганд 2-ланд нь будаа хийчихнэ. Өнөөх ширээ нь тунгалаг болсон мэт харагдаж, дотор нь хэвтэх толь нэвт харагдах мэт санагдахад Кёко ширээгээ гөлрөөд зогсчихдог байв.

Шөнө дунд сэрмэгцээ босон сууж унтаж буй шинэ нөхрөө удаан гэгч нь ажиглав. Кимоногийн бүсээр нь түүнийг боохыг хүсмэгцээ тэсэлгүй чангаар уйлчихлаа. Нөхөр нь сэрж түүнийг тайвшруулан бүсээ ахин бүсэллээ. Зун дундаа орж шөнөдөө ч бүгчим халуун байхад Кёкогийн хүйтэн хөлс цутгаж дагжин чичирнэ.

- Кёко, хүүхэдтэй болох гэж байгаагаа битгий мартаарай гэж нөхөр нь тайтгаруулан сануулна.

Эмч түүнийг эмнэлэгт хэвтүүлэх хэрэгтэй гэхэд бүсгүй татгалзсан ч эцэстээ бууж өгөв.

- За би хэвтье, гэхдээ намайг эхлээд төрсөн гэрт минь хэд хонуулаач гэж гуйхад нөхөр нь түүнийг хүргэж өгөв.

Харин дараа өдөр нь бүсгүй хуучин нөхөртэйгээ амьдарч байсан тэр уул руугаа явлаа. 9-р сарын эхэн байв. Тэд энэ өдрөөс 10 хоногын дараа энд ирж байж билээ. Галт тэрэгэнд бүсгүйн толгой эргэн огиудас хүрч явав. Хүрч чадахгүй буух болох вий дээ гэж бүсгүй айж байсан ч зорьсон газартаа хүрч ирэв. Галт тэрэгнээс буун цээж дүүрэн амьсгалахад бие нь хөнгөрчихлөө. Гэнэт бүсгүй ухаан орох мэт болж – түүнийг эзэмдсэн байсан муу хүч зайлах мэт санагдав. Бүсгүй уулын орчмийг шуналтайгаар шимтэн харж өөрийнхээ эргэн тойронд амьд ертөнцийг мэдэрлээ. Бүлээн нулимс дүүрсэн нүдээ арчингаа бүсгүй тэдний амьдарч байсан байшинг зүглэв. Өнөөдөр, яг л тэр өдөр шиг, жаргах нарны гэрэлд харлан харагдах шугуйгаас шувуун жиргээ сонсдож байлаа.

Байшинд хэн нэгэн амьдарч байх нь – 2 давхрын цонхонд хөшиг татсан харагдав. Ахин ойртох эсэхээ шийдэж ядан зогсохдоо бүсгүй өөрийн мэдэлгүй:

- Хүүхэд минь таныг дуурайчихвал яана даа? гэж өөртөө шивнэв.

Тэгээд тайвшран, галт тэрэгний буудал руу буцаад алхлаа.

...

2010-04-29T00:00:00.002+08:00

үхэл хайрыг аварна
үгүй бол бид ална

цэцэгчдээс тусламж хүсэх нь...

2010-04-27T10:23:00.003+08:00

энэ хоёр цэцгийн нэрийг монголоор нь хэлж өгөөч...

оросоороо бол володушка, лилия

Толинд туссан сар...үргэлжлэл

2010-04-08T22:53:00.004+08:00

Шинэ нөхөр нь хуримын аялал зохиов. Кёкогийн будгийн цүнх нь хуучирсан тул шинийг авлаа. Мэдээж тольтойг.

Аяллын эхний өдөр нөхөр нь Кёког тэврэн:

- Чи минь яг л охин шиг юмаа гэж шивнэжээ. Түүнийг хоолойд тоглоом тохуу хийсэн байдал анзаарагдсангүй, харин ч гэнэтийн баяр хөөр мэдрэгдэж байв. Кёко өмнө нь гэрлэж байгаагүй мэт харагдаж байсан нь түүнд үнэхээр сайхан санагдаж байсан байх. Гэвч нөхрийнх нь үг түүнийг уйд автуулчихав. Тэр өвдөгөө тэврэн сууж уйлчихлаа. Харин нөхөр нь үүнийг ичимхий охин зантай холбон ойлгов.

Хуучин нөхрөө өрөвдөж уйлав уу, эсвэл өөрийгээ өрөвдөж уйлав уу гэдгээ Кёко ойлгосонгүй. Нэгийг нөгөөгөөс нь ялгаж чадсангүй. Тэрээр одоогийн нөхөртэйгээ найрсаг байх хэрэгтэйгээ ойлгож тоглонгуйгаар:

- Тийм гэж үү? Та иймэрхүү юм ойлгодог гэж үү? – гэж хэлмэгцээ эвгүй зүйл хэлсэнээ ухаарч час улаан болчихов. Нөхөр нь харин эсрэгээрээ, сэтгэл нь тун хангалуун байлаа.

- Чи хүүхэдтэй болж байгаагүй бил үү? Гээд нөхөр нь ахиад л түүний сэтгэлийг шаналгачихав.

Өмнөх нөхрийнхөөсөө огт өөр эр хүний хүчтэй тулгарсан нь Кёкод доромжлуулсан мэт мэдрэмж төрүүлж байв: түүнийг ердөө хүүхдийн тоглоом мэт үзэж байна.

- Гэхдээ надад яг хүүхэд шиг зүйл байсан гэж Кёко хэлмэгцээ дуугаа хураачихлаа. Үхсэнийх нь дараа ч тэрээр нөхрөө сэтгэлдээ хүүхэд мэт өсгөж байсан юм. Үхэх нь тодорхой байхад ч яагаад би нөхрийнхөө эрүүл мэндэд зовниж ойртдоггүй байсан юм болоо гэж Кёко дотроо бодлоо.

- Мориг өмнө нь би зөвхөн галт тэрэгний цонхоор л харж байсан гэж нөхөр нь түүнийг тэврэнгээ төрөлх хотийг нь дурьдав. – модоор хүрээлэгдсэн аятайхан хот байхаа, зүгээр л нэг Мори гэж нэрлээгүй биз, чи хэд хүртлээ тэнд байсан бэ?

- Коллежоо төгстлөө. Дараа нь Сэнзегийн цэргийн үйлдвэрт ажиллаж байсан.

- Тэхээр чи Санзегийн ойролцоо төрсөн байх нь ээ? Тэгээд л чи ийм хөөрхөн юм байна. Этигогийн сайхан хүүхнүүд Санзегаас ирдэг гэж ярьдаг даа.

- Би хөөрхөн бишээ – Кёко гараа цээжиндээ авав.

- Чиний гар чинь сайхан, хөл чинь ч бас. Тэгэхээр бусад нь ч бас муугүй гэсэн үг.

- Үгүй ээ үгүй – Кёкод гар нь саад болоод байгаа мэт санагдаад цээжнээсээ холдуулав.

- Чамайг хүүхэдтэй байсан ч би гэрлэх л байсан гэж нөхөр нь чихэнд нь шивнэв. – өргөж аваад өөрийн хүүхэд мэт хайрлах байсан. Охин байсан бол бүр ч сайхан.

Хүүтэй болохоороо л ингэж хэлж байна гэж Кёко бодов. Эдгээр үгс нь нөхрийнх нь хайр сэтгэлийн илрэл байсан ч Кёкод энэ нь цагаа олоогүй мэт санагдлаа. Тэр хүүтэйгээ уулзуулах уулзалтыг сунгах гэж л хуримын аяллыг бүтэн 10 хоногоор зохион байгуулсан байх.

Нөхөр нь арьсаар хийгдсэн дажгүй аяллын цүнхтэй байв. Кёкогийн цүнх бол түүнийхтэй харьцуулах юм биш. Нөхрийнх нь цүнх хамаагүй том, хуучин ч гэсэн бөх бат байв. Аялалд их явдаг болохоор ихэд арчилдаг болтой цүнх нь хуучны сайн эд мэт гялалзаж байлаа.Кёко өөрийн хуучин цүнхээ санав –нэг ч ашиглаагүй гэхэд элэгдчихсэн байж билээ. Толийг нь нөхөртөө өгч мөн нөхөртэйгээ хамт нөгөө ертөнц рүү үдчихсэн. Авсанд нь гар тольны дээр нь тавьсан тэр л толь...тольнууд галд бие биендээ ууссан, тэнд хоёр толь байсныг хэн ч гадарлаагүй дээ. Галд шатсан шилний хэлтэрхийг толь байсан гэж хэний ч санаанд орохгүй. Кёко өөрөө хэнд ч хэлээгүй хойно.

Толинд туссан олон ертөнцийг гамгүй шатаачихсан мэт мэдрэмж Кёкод төрж байсан. Энэ уй гашууг нөхрийнх нь бие галд шатан үнс болсоноос үүдсэн уй гашуугаас тэрээр ялгаж салгаж чадаагүй. Кёко өөрийн цэцэрлэгээ нөхөртөө үзүүлэх гэж гар толь өгч, нөхөр нь тольноос огт салахаа больсонд гар нь чилж Кёко гар, бугуйг нь барьж өгдөг байв. Ингээд тэр нөхөртөө өөр нэг толь өгөхөөр шийдэж: авсаархан бас хөнгөхөн.

Хоёр тольны тусламжтайгаар нөхөр нь зөвхөн цэцэрлэгийг ч бус өөр бусад зүйлсийг хардаг байлаа. Тэнгэр, үүл, цас, алсын уул бас ойрын ой мод. Сар, талын цэцэгс мөн нисэх шувуудыг ч харж байлаа. Тэнд, толин дотор хүмүүс зам гарч, хүүхдүүд тоглодог байв. Жижиг тольны нээсэн энэ олон янзын ертөнцийг Кёко ч өөрөө гайхширна. Толь- нүүрээ л харах зориулалтай жирийн л будгийн толь, тэр тусмаа үсний арыг харахад л хэрэглэдэг гар толь...өвчтэй хүнд хүн болон байгалийг нээж өгөв. Нөхрийнхээ ард суунгаа тэд толинд харагдах зүйлсийн талаар хамтдаа бодол болдог байлаа. Цагийн аясаар тэр бодит амьдралыг толинд тусах амьдралаас ялгахаа больж. Энэ хоёр амьдрал тус тусдаа орших ертөнц үүсгэж толинд харагдаж буй амьдрал жинхэнэ амьдралаас хамаагүй бодит мэт санагдаж болжээ.

- Толинд тэнгэр мөнгөлөг харагдаж байна гэнгээ Кёко цонхоор харж, харин тэнгэр саарал харагдаж байна гэж нэмэрлэв.

Толинд туссан тэнгэр үнэхээр уйтгарт мэдрэмж төрүүлсэнгүй, харин ч гэрэлтэж байв.

- Та толио сайтар зүлгэдэг болохоор л тэр байх.

Нөхөр нь цонхоор тэнгэр харах гэж толгойгоо ялимгүй эргүүлэв.

- Тийм байна, бүүдгэр саарал. Хүний нүд, жишээ нь нохой ч юмуу хэрээний нүд бүгд тэнгэрийг нэг өнгөөр хардаг гэж үү? Тэгэхээр тэнгэр яг ийм өнгөтэй гэж хэн хэлэх юм бэ?

- Харин толинд тэнгэрийн өнгө тольны нүдээр харагдаж байгаа юу? гэж хэлэхдээ Кёко биенээ хайрлах хоёрын нүдээр гэхийг хүсэв. Толинд туссан модны ногоон илүү шинэ, сараанын өнгө хамаагүй тод харагддаг байлаа.

үргэлжлэл бий.

Кавабата-Толинд туссан сар

2010-01-29T12:45:00.003+08:00

Нэгэн удаа Кёко 2 давхарт хэвтэрт буй өвчтэй нөхөртөө бариултай толь ашиглан цэцэрлэгээ харуулах санаа бодож олжээ. Энэ нь нөхрийнх нь өмнө шинэ амьдрал нээчих мэт болголоо. Гэхдээ өөр олон зүйл ч болсон л доо.
Энэ юун толь байв гэж үү? Шүүгээнд хэвтэж байсан түүний нөхөрт гарахдаа авчирсан толь. Энэ нь түүний сүйн бэлэг байсан юм. Шүүгээ болон тольны бариул нь улиас модоор хийгдсэн аж. Гэрлэсний дараахан тэрээр дагзны үс нь хир сайн самнагдсаныг харах гэж толийг ашигладаг байж. Энэ үед кимоно гулсан гарыг нь тохойг нь хүртэл ил гаргахад Кёко хэрхэн ичингүйрч улайдаг байснаа тодхон санаж байлаа. Ийм л толь.
Усанд орсоны дараа Кёко шүүгээнийхээ өмнө суухад нөхөр нь “чи чадахгүй байнаа, алив би бариад өгье” гэдэг байж. Дараа нь нөхөр нь толийг авч Кёкод үсийг нь аль болох сайн харуулах гэж ийш тийш нь эргүүлэн барихдаа нэн тааламжтай байдаг байлаа. Кёкод харин нөхөр нь ард нь зогсон түүнийг цоо ширтэн байх нь эвгүй санагддаг байж билээ.Энэ үеэс хойш тийм ч их хугацаа өнгөрөөгүй, тольны улиасан бариул элэгдэж амжаагүй ч дайн, шилжүүлэг, нөхрийнх нь хүнд өвчин зэрэг үйл явдлууд болоод өнгөрч.
Кёко толийг ашиглан нөхөртөө цэцэрлэг харуулахыг бодож олоход толь хэдийн өнгөө алдаж, бариул нь тоосонд дарагдан цайвартсан байв. Гэвч энэ түүний санааг зовоосонгүй, толинд цэцэрлэг тод харагдаж байсан тул анхаарлаа ч хандуулсангүй. Харин нөхөр нь үүнээс хойш толийг өөрөөсөө салгасангүй, хийх зүйлгүйгээс ч болсон уу эсвэл өвчтэй хүний адайр зангаас болсон уу тэр тольны бариулыг цэвэрлэн зүлгэж, шилийг нь өнгөлдөг байлаа.
Нөхөр нь толийг амьсгалаараа цантуулан хэрхэн нямбай арчиж байгааг удаа дараалан анзаарсан Кёкод тэр толь руу амьсгалах үед модон бариулны нүдэнд үл үзэгдэх жижиг завсар зайгаар сүрьеэгийн микробууд шигдэж байгаа мэт санагддаг байлаа. Нөхрийнхээ үсийг самнахдаа Кёко тосоор тослоход нөхөр нь үсээ илэн тостой гараараа толийг өнгөлж, толь лакдсан мэт гялтганах болсон бол шүүгээ өнгөө алдсан чигтээ л байж байв.
Ахин нөхөрт гарахдаа Кёко шүүгээгээ авч явав.
Харин толийг нөхрөө оршуулахдаа шатаачихаж. Одоо шүүгээг шинэ толь чимж байлаа.
Нас нөгчсөн нөхрийг нь авслахдаа заншлын дагуу цээжин дээр нь гарыг нь байрлуулж хуруунуудыг салаавчлан атгуулж. Тиймээс түүний гарт толь бариулах боломжгүй болсонд Кёко эхлээд толийг цээжин дээр нь тавилаа. Дараа нь толийг доошлуулж гэдсэн дээр нь тавингаа:
- Таны цээж дандаа л өвддөг байсан, толь дараа болох биз дээ гэж шивнэв.
Толь тэдний амьдралд чухал байр суурь эзэлж байсан тул Кёко эхлээд зүрхэнд нь ойрхон байрлуулья гэж боджээ. Нөхрийнх төрөл төрөгсөд толийг анзаараасай гэж хүсээгүй тул цагаан цэцгээр далдалж. Гал дүрэлзэн толь хайлж эхлэхэд
- Энэ шил л юм шиг байх юм даа, юу юм бол гэж хэн нэг нь гайхжээ.
Учир нь Кёко гар толин дээр өөрийн хэрэглэдэг 2 талтай жижиг толио тавьчихсан байж.
Кёко энэ толио хуримын аялалдаа авч явахыг мөрөөддөг байсан ч дайны улмаа тэд хуримын аялалд яваагүй тул өмнөх нөхөртэйгаа амьдарч байхдаа энэ толийг хэрэглэх тохиол гарсангүй.
үргэлжлэл бий...

Салхины дотоод тал

2010-01-21T23:29:00.004+08:00

Хөх дэвтрүүд гээд цувралууд гарсан байсан даа, тэрнээс Милорад Павич гээд Серб зохиолчийн Салхины дотоод тал хэмээх номыг унших завшааныг олговоо надад. Аюурзанын дэлхийн шилдэг хүүрнэл зохиол дээр Загасны хайрсан бүрх билүү, тэр нь байдаг шт. Сонирхолтой, адал явдалтай өгүүллэг. Бүр анх энэ өгүүллэгийн талаар Бүтээхүйн зүй тогтол дээрээс уншиж байсын байна, гол үйл явдлыг нь.За тэгээд Салхины дотоо талыг уншлаа...удаан ч уншлаа, уул нь ойлгочих санаатай. Сүүлрүүгээ ч бүр бантан болсон. Эхэндээ элдэв инээдтэй зүйлс гарахаар нь шохоорхоод уншаад байсан, сүүлдээ тэр нь сонин биш...харин ч залхуутай санагдаад. Хэн нэг нь уншаад ойлгосон бол гоё товчлоод яриад өгөөсэй...гсн кк. Яг юун тухай гардагийн гэвэл би лав хэлж чадахгүй, уул нь уншсан, гэхдээ мэдэхгүй. Орчуулга нь муу байсан байхаа гээл кк. Хааяа нэг гоё гоё, ухаантай хирнээ ойлгоход яршиг төвөгтэй ишлэлүүд гарч ирж л байсан. Инээдтэй зүйлээс нь харин хэдэн өгүүлбэр ишлээд оруулчий.
..."Толгойн анчин гар хангалга хийхэд хэрэг болдог тэр гараа ямагт нуруундаа авч явах агаад түүнийгээ юунд ч хүргэхгүй үнэт эрдэнэ мэт нандигнадаг, харин хүний толгойг авч хаядаг аймшиг махир сэлмээ зүүн гараараа эзэмшдэг юм гэж худалдаачид түүнд ярьжээ".
...тэд эмээл дээрээсээ лавтай 16 цаг ховхроогүй нь түүнд тодорхой байсан агаад...харин морьд нь яагаад сугараад явчихсангүй вэ гэвэл эр эрхтэн дэлтэй нь гайгүй сайн ороолдон уягдсаных ажээ."

...

2009-12-08T21:18:00.002+08:00

үзвэр үзээгүй хичнээн ч удчихсан юм...саяхан 2012 үзэх гэж очоод аз болоход билет нь дууссан байхаар нь this is it үзчихэв. Michael Jackson-ий дууг би нэг их сонсдоггүй болохоор хааяа нэг хамар нь ч тэгчиж, арьс нь ч ингэчиж гэх мэтийн хов живийг эс тооцвол сайн мэддэг ч үгүй байсан. харин энэ киног нь үзсэний дараа хорвоогоос хальсанд нь багахан харамсав. үнэхээр сайхан тоглолт болох байжээ. кино нь бүхэлдээ түүний тоглолтын бэлтгэл. их зөөлөн хүн юм уу даа гэсэн сэтгэгдэл төрсөн...хүнтэй харьцаж байгаа хоолойны өнгө, үргэлж л god bless you гэж байгаа энэ тэрээс нь. яг дуучин талаасаа бол их мэдрэмж сайтай, авьяастай хүн. 50 настай хүн тэгэж бүжиглэж байна гэдэг бол...юу ч гэхэв дээ, өмнөөс нь ядарчихмаар. дэлхийн хэмжээний тийм том ОД болчихоод бие авч яваа нь энгийн...бүр даруухан гэмээр, тэгсэн хирнээ яг мэргэжил тал дээрээ шаардлага өндөртэй санагдсан, өөрөө тийм хэмжээнд болохоор бусдыг голох нь ч аргагүй л биз. Мань мэт нь хүртэл тэрүүхэндээ архаг ажилтан болчихоод голж шилээд байхад. тоглолтонд оролцож байсан бүжигчид, хөгжимчид энэ тэр агуу. хамгийн чухал нь ХАЙР. энэ үгийг л олон сонслоо. маш олон утгаар нь. ямар ч зүйлийг хүн чин сэтгэлээсээ хийвэл амжилтанд хүрдэгийн баталгаа. ямартай ч кино дуусахад нэг тийм дулаан мэдрэмж төрж, сэтгэл зөөлөрчих шиг санагдсан. олон юм бодсон ч...тэгээд л мартчих байх даа.
Гитар тоглож байсан урт шар үстэй бүсгүй Австралийн дуучин юм байна, мундаг тоглодийн байна лээ.

2009-11-05T23:20:00.001+08:00

Битгий надаас асуу
Би хэлгүй
Битгий над руу ширт
Би сохор
Битгий надад дуул
Би дүлий
Битгий надад дурла
Би зүрхгүй

Битгий...
Би ганцаараа баймаар байна.

Ясунари Кавабата Үхдэлтэй тулгарсан нь

2009-11-03T17:47:00.003+08:00

- Хурдхан харах юмсан гэж яарч байгаа биз дээ гэж хадам ээж нь хэлэнгээ түүнийг нас барсан эхнэр нь хэвтэж буй өрөө рүү бушуухан оруулав. – Үхэл түүний ямар болгосныг хар даа гээд талийгаачийн нүүрний бүтээлэгийг сөхөхийг завдав.
Гэвч хүргэн гэнэт түүнийг зогсоож:
- Түр байзнаарай. Би түүнийг хөндлөнгийн хүнгүйгээр хармаар байна, биднийг үлдээж болох уу? гэв. Түүний энэ үг өрөөнд байсан хамаатан саднуудад бага зэргийн аягүйцмээр сэтгэгдэл төрүүллээ. Бүгд өрөөнөөс дуу шуугүй гарцгаав.
Тэр цагаан бүтээлэгийг сөхөв. Бүсгүйн нүүрэнд шаналсан төрх шингэжээ. Хацар нь хонхойн цонхийж, хагас нээсэн амны завсраар шарласан шүд харагдаж байв. Тамхины цаас мэт нимгэхэн тунгалаг дээд зовхи нь нүднийхээ цөцгийд наалдчихсан мэт санагдлаа. Духанд суусан гүн үрчлээс нь түүний туулсан зовлонг гэрчлэх мэт.
Нөхөр нь хөдлөхөөс ч эмээн талийгаачийн шаналсан, үзэмжгүй царайг харж удаан суув. Дараа нь тэр босч чичирсэн гараараа түүний амыг хаах гэж оролдов. Гэвч түүнийг гараа авмагц буцаж хэвэндээ орчихоод байлаа. Тэр ахиад л амыг нь хаамагц уруул нь аажимхан нээгдэж урагш цухуйх муухай шүднүүдийг гаргаж ирээд байв. Тэр хэдэн удаа энэ үйлдлээ ямар ч үр дүнгүй давтлаа. Гэхдээ уруулынх нь эргэн тойрон дахь гүнзгий үрчлээсүүд шингэрэх мэт болж байгааг тэр анзаарлаа. Түүний бүх биеийн дулаан нь зөвхөн хуруунуудад нь төвлөрчих мэт санагдаж, тэр талийгаачийн үрчлээсүүдийг үрж эхлэв. Гараа чилтэл үргэлжлүүлэв. Дараа нь тэрээр талийгаачийн хажууд суун түүний гарын илчинд амгалан тайван төрхтэй болсон царайг нь ажиглаж эхлэлээ.
Энэ үеэр өрөөнд ээж нь эхнэрийнх нь бага дүү охинтой орж ирлээ:
- Та замд ядраа байлгүй дээ, хоолоо идээд амрахгүй юу даа.
Гэнэт ээж нь нулимс унаган тасалданги хоолойгоор:
- Бурхан минь, хүний сэтгэл ямар хүчтэй юм бэ! Хөөрхий охин минь таныг иртэл үхэхийг огт хүсээгүй юм. Та түүнийг харсан даруйд царай нь ямар амар амгалан болчихоо вэ...одоо болноо, хөөрхий минь амгалан нойрсог.
Харин талийгаачийн бага дүү охин гайхалтай гэрэл цацарсан нүдээрээ түүний галзуу хүнийх мэт нүд рүү хармагцаа уйлан дуу алдаж сөхөрчихөв.

...

2009-10-29T00:58:00.004+08:00

Нэг ном танилцуулья. Энд бас нэг номны дажгүй сайт байдым, мэдээж fictionbook.ru - с гадна л даа, саяхан олсийн. Тэгээд нэг ийм ном харлаа. Амиа хорлолтын тухай. Амиа хорлодог нийтлэг шалтгаан, арга хэлбэр бла бла бла...хамгийн их сонирхол татсан нь амиа хорлосон нэрт хүмүүсийн тухай...тэдний дунд зохиолчид нилээн хэд байна л даа, түрүүхэн орчуулсан Кавабата этэр. Тэгээд энэ цувралыг бас боломжоороо орчуулаад оруулаад байвал зүгээр ч юм уу гэж бодлоо...эсвэл зохиолчдыг нь түүгээд ч юм уу. Ямартай ч жагсаалт нь энэ байна.

ЧАСТЬ 3. САМОУБИЙСТВА ЗНАМЕНИТЫХ ЛЮДЕЙ

АКУТАГАВА РЮНОСКЭ
АЛЛИЛУЕВА НАДЕЖДА СЕРГЕЕВНА
АХРОМЕЕВ СЕРГЕЙ ФЕДОРОВИЧ
ВАН ГОГ ВИНСЕНТ
ВЕННЕМА АДРИАН
ГАМАРНИК ЯН
ГЕББЕЛЬС ЙОЗЕФ
ГЕРИНГ ГЕРМАН
ГЕСС РУДОЛЬФ
ГИММЛЕР ГЕНРИХ
ГИТЛЕР АДОЛЬФ
ГОДУНОВ БОРИС
ДЕМОСФЕН
ДЖОПЛИН ДЖЕНИС
ЕСЕНИН СЕРГЕЙ
КАВАБАТА ЯСУНАРИ
КОХ ИЛЬЗА
КРОУХЕРСТ ДОНАЛЬД
ЛЕЙ РОБЕРТ
ЛИКУРГ
ЛОНДОН ДЖЕК
МАЯКОВСКИЙ ВЛАДИМИР ВЛАДИМИРОВИЧ
МИСИМА ЮКИО
НЕРОН
ОРДЖОНИКИДЗЕ СЕРГО
ОТОН
ПИФАГОР САМОССКИЙ
ПОЛУЯН СЕРГЕЙ
ПОПА ДЖОРДЖИЦА
ПРЕСЛИ ЭЛВИС
ПУГО БОРИС КАРЛОВИЧ
РАДИЩЕВ АЛЕКСАНДР НИКОЛАЕВИЧ
РАЙТОН ТАДЕУШ
РУДОЛЬФ
СЕНЕКА ЛЮЦИЙ АННЕЙ
СОКРАТ
ФАДЕЕВ АЛЕКСАНДР АЛЕКСАНДРОВИЧ
ФИДИЙ
ХЕМИНГУЭЙ ЭРНЕСТ
ЦВЕТАЕВА МАРИНА

Ясунари Кавабата ЗҮРХ

2009-10-28T20:49:00.005+08:00

Эмэгтэй хайрлалгүй хаяад явсан нөхрөөсөө захидал авав. Захиа түүнийг явсанаас хойш хоёр жилийн дараа алс хязгаараас иржээ.

Захиандаа тэрээр “Хүүхдээ бөмбөгөөр бүү тоглуул. Цохилт нь надад хүрч, миний зүрхийг нүдээд байна” гэсэн байв. Бүсгүй есөн настай охиноосоо бөмбөгийг нь авчихав.

Нөхрөөс нь ахиад л захидал ирлээ. Улам хол газраас.

“Охин маань сургуульдаа явахдаа арьсан гутал бүү өмсөг. Түүний хөлийн чимээ нь надад хүрч зүрхэн дээр минь гишгэчих мэт санагдаад байна”. Эмэгтэй охиндоо арьсан гутлын оронд сийрсэн сандаал өмсүүлэв. Охин нь уйлж эцэст нь хичээлдээ явахаа болилоо.

Хоёр дахь захидлаас хойш сарын дараа нөхрөөс нь ахиад л захидал ирлээ. Бичгийн хэв нь тэгш бус, итгэлгүй мөн хөгшин хүнийх мэт байв. “Охинд шаазан тавагнаас хоол бүү идүүл. Тавагны жингэнэх чимээ надад хүрч зүрх шимшрүүлж байна” гэж бичсэн байлаа. Ингээд эмэгтэй охиноо гурван настай хүүхэд мэт модон аяга тавгаар хооллох болж.

Охин нь гурван настай байх үеийг эмэгтэй санав, нөхөр нь сэтгэл хангалуун хөгжилтэй тэдэнтэй хамт байдаг байлаа. Нэг удаа охин нь түүнээс асуулгүйгээр шүүгээнээс өөрийн тавгаа авчихаж. Эмэгтэй сандрангуйгаар шаазан тавгийг авч цэцэрлэг рүү чулуудахад таваг замын чулуун дээр унаж бутран хагарчээ. Эмэгтэйд энэ үед нөхрийнх нь зүрх хагарчих шиг санагджээ.

Бүсгүй хөмсгөө зангидан өөрийнхээ тавгийг хаалгаар шидэхэд яг тийм чимээ гарав. Одоо нөхрийнх нь зүрх хагарсан болов уу? Тэрээр хоолны ширээгээ мөн л цэцэрлэг рүү шидчихэв. Тиймээ, энэ чимээ!

Эмэгтэй галзуурсан мэт цаасан ханаа гараараа цохин нүдсээр цоолон урж бүх биеэрээ шалан дээр унав.

- Ээжээ, ээжээ хэмээн охин уйлсаар ирлээ.

Эмэгтэй өндийн босч ирсэнээ охиноо алгадлаа.

- Чи энэ чимээг сонсохгүй байна уу, худалч охин?!

Нөхөр нь ахиад захидал илгээжээ. Захидал бүр холоос ирсэн байв. Захидалд “Та хоёр чимээ гаргах ёсгүй. Хаалга цонхоо ч хааж, нээх хэрэггүй. Цаг цохих чимээ гаргахгүйн тулд цагаа ч түлхэх хэрэггүй. Та хоёр амьсгалах ч ёсгүй...”

- “Та хоёр тэгэх ёсгүй...ёсгүй...ёсгүй”- гэж бүсгүй шивнэхэд түүний нүднээс нулимс асгарч байв.

Гэрт үүнээс хойш ямар ч чимээгүй болов. Нэг үгээр эх, охин хоёр үхжээ. Хачирхалтай нь нас нөгчсөн бүсгүй нүүртэй хамт дэрэн дээр нь нас барсан нөхрийнх нь нүүр ч байж байв.

Ногоон араатан (төгсгөл)

2009-10-10T22:34:00.001+08:00

- Эзэгтэй-й, эзэгтэй! Би таньд гэрлэх санал тавихаар ирсэн юмаа, ойлгож байна уу? Би газар дороос албаар гарч ирсэн юм. Энэ тийм ч амар зүйл биш шүү, газрыг тэр чигээр нь хөмрөх хэрэг гарлаа. Харахгүй юу, би хамаг хумсаа хугалчихлаа. Та надад таалагддаг, таалагддаг учраас л би ийшээ ирлээ. Газар дор байхдаа би таны тухай боддог байсан. Илүү тэссэнгүй, тэгээд л гараад ирлээ. Бүгд л намайг ингэх хэрэггүй гэж ятгасан, харин би тэвчсэнгүй. Таныг “Чи араатан байж, надад ичгүүргүйгээр санал тавина гэнээ” гэж бодно гэдгийг ч би мэдэж байсаан.
- Тийм биш гэж үү, ийм бүдүүлэг араатан, тэгсэнээ надаас хайр хүснэ гэнээ!
Тэгтэл араатны царай нь хувиран барайчихав. Сэтгэл хөдлөлөөс нь болсон уу, хайрсны өнгө хувирч ягаан болчихлоо. Бие нь агшин жижгэрчих шиг санагдав. Би гараараа адислангаа агшсан биет рүү хараад гөлөрчихлөө. Тэрний бие нь сэтгэл хөдлөл, мэдрэмжээ даган өөрчлөгддөг юм болов уу? Энэ хачин амьтны дотор хөнгөхөөн өд мэт эмзэгхэн зүрх байна гэж үү? Тийм бол надад ялж гарах боломж байна шүү. Ахиад нэг оролдоод үзье, гэхдээ чи чинь хачин эрэмдэг араатан ш дээ гэж би дотроо бодон өөрөө өөртөө хэллээ. Зүрхэнд цуурайттал “чи чинь хачин эрэмдэг араатан ш дээ”. Хайрсны өнгө харсаар байтал хувхай цагаан болчихов. Түүний нүд миний эгдүүцлийг шингээн авах мэт томорсоноо том том нулимс унагаж эхэллээ. Айдас ор сураггүй болов. Тэр үед би байж болох хамгийн хатуу, харгис үйл явдлыг төсөөлөв. Төсөөлөлдөө би түүнийг баглан хүлээд, ногоон хайрсыг нь чимхүүрээр нэг нэгээр нь зулгаан, улайсгасан хутгаар ягаан бие рүү нь чичлэн дүрж, хэрвээ хүч хүрвэл инжир мэт бүлцийсэн нүдийг нь паяльникаар төөнөнө гэж бодлоо. Үүнчлэн ахин өөр үйл явдал бодон төсөөлөхөд араатан маш чангаар уйлан орилж, зовлондоо шаналан энэ бүхэн яг үнэндээ түүнд тохиолдож байгаа мэт авирлаж байлаа. Өнгөтэй нулимс, амнаас нь урсах өтгөн шүлс, чихнээс нь суунаглах үнсэн өнгөтэй ч сарнайн үнэртэй утаа, хавдсан нүдний үзэн ядсан харц... “Эзэгтэй-йй. Таныг гуйж байна, ийм аймшигтай юм битгий бод л доо! гэснээ ийм юм битгий төсөөлөөч гэж гуйж байна хэмээн нэмж хэлэв. – надад ямар ч муу санаа байгаагүй ээ. Би ямар ч муу зүйл хийхгүй. Би зүгээр л таныг боддог”.
Яриад бай, яриад бай! “Чи газар дороос гэнэт гарч ирээд асуулгүйгээр хаалга онгойлгон гэрт орж ирсэн чинь тоглоом уу, эсвэл би чамайг уриа юу? Эцсийн эцэст би юу хүссэнээ л бодох болно”. Тэр үед ч толгойд илүү харгис санаанууд бодогдсоор байлаа. Би түүний биеийг элдэв янзын механизмаар харгислан зовоож, тамлаж болох нэг ч аргыг орхихгүйг хичээв.
“Сонс, араатан! Чи эмэгтэй хүн гэж юу байдгийг мэдэхгүй шүү дээ. Тийм болохоор би чамд янз бүрийн тамлалт хичнээнийг л бол хичнээнийг бодож олно”. Үүний хариуд араатны дүрс аажим замхарч түүний хамар нь ч хүртэл жижигрэн чийгийн улаан мэт болчихов. Араатан шалан дээр мурчигнангаа уруулаа хөдөлгөн эцсийн удаа надад ямар нэг зүйл хэлэхийг оролдлоо. Ямар нэг маш чухал, хуучин мартагдсан зүйлийг дамжуулах гэсэн мэт. Араатны дүрс үдшийн бүүдгэр сүүдэр адил боллоо. Агаарт түүний уйтай нүд л үзэгдэж байв. “Надтай ингэж тоглоно гэж байхгүй шүү! Чамд одоо юу ч туслахгүй, чи юу ч хэлж чадахгүй, юу ч хийж чадахгүй. Чиний оршин байх чинь одоо өнгөрсөн.” Хормын дараа нүд ч мөн хоосонд замхрав. Шөнийн харанхуй чимээгүй дүнсийх өрөөг бүрхлээ.

Харуки Мураками - Ногоон араатан

2009-10-10T11:05:00.004+08:00

Нөхөр маань ажилдаа явдагаараа явж би гэртээ ганцаараа үлдэв. Хийх зүйл байсангүй. Цонхон дээр суун хөшигний завсраар цэцэрлэгийг ажиглаж эхлэв - ямар ч зорилгогүйгээр, зүгээр л ямар нэг зүйл хийх санаа гэнэт ороод ирж магадгүй гэсэн найдвартайгаар. Аль хэдийнээс хайрлаж явдаг том улиасан дээр харц тогтлоо. Бид хамт өссөн. Түүнтэй би найзтайгаа ярилцаж байгаа мэт байн байн ярилцдаг байлаа.

Одоо ч би бас л түүнтэй бодолдоо ярилцаж байв. Юун тухай гэдгээ одоо санахгүй нь. Хир удаан ингэж сууснаа ч санахгүй нь: цэцэрлэг рүү харж байхад цаг яг л урсах мэт өнгөрдөг юм. Цонхны цаана бараг харанхуй болчихов. “Хөөх...удаан суучихаж” гэж газар доргих бөглүү чимээнээр ухаан оров. Эхэндээ энэ чимээ миний дотроос гараад байх шиг санагдлаа. Яг л чих дүлийрэх мэт. Биеийг таагүй мэдрэмж бүрхэн авав. Би амьсгалаа түгжээд болгоомжиллоо. Чимээ удаанаар нэмэгдэж байлаа. Юутай төстэй байсныг ч бүү мэд. Ийм аймшигтай доргионд хамаг бие арзайчихав. Би хөдөлгөөнгүй боллоо.

Гэнэт улиасны үндэс орчмын газар товойж байснаа хагарч хэдэн хэсэг салан бутрав-дотроос нь хурц сарвуутай төстэй зүйл үзэгдлээ. Би гараа атган чангалж түүнээс харцаа салгасангүй, харин толгойд “одоо ямар нэг юм болох нь” гэсэн бодол зурсхийв. Сарвуу газрыг шаламгай сөхөн ярж бий болсон нүхнээс ногоон араатан гарч ирлээ.

Тэр эхлээд биеэ сэгсрэхэд газрын хөрсийг гялтганасан ногоон хайрс бүрлээ. Түүний үзүүр лүүгээ харласан гайхалтай урт хамар нь ташуур мэт унжиж байв. Харин нүд нь яг хүнийх шиг. Тэр нүдийг хармагц би өөрийн мэдэлгүй чичрэсхийв: нүдэнд миний, эсвэл таны бодлууд уншигдаж байв.

Араатан байшинд ойртон хамрынхаа үзүүрээр хаалга цохив. Түг түг гэх бөглүү чимээ гарлаа. Түүний анхаарлыг татахгүйн тулд нуугдан цаад өрөөг зүглэв. Хашгираад нэмэргүй: орчин тойронд амьд амьтан үгүй, нөхөр оройтно. Арын хаалгаар зугтах боломжгүй, байшин ганц хаалгатай, тэр хаалгыг ой гутам ногоон араатан тогшиж байна. Дуугаа хурааж гэрт хэн ч байхгүй мэт санагдуулах л үлдлээ: тэр үүнтэй эвлэрээд хаа нэг тийш явчихна. Гэвч араатан тэгсэнгүй. Тэр хамрын үзүүрээ нугалан цоож руу шургуулахад түгжээ мултарчихав. Хаалга үл ялиг онгойж засвраар нь хамар аажимхан цухуйв. Тэр өрөөг анхааралтай ажиглаж эхлэв, яг л могой толгойгоо өргөн орчноо ажиглах мэт. “Хаалганы цаана хутга бариад зогсож байсан бол энэ хамрыг нь угаар нь тас цавчихсан- гал тогоонд өчнөөн хурц хутга бий”. Гэтэл араатан үүнийг сонссон мэт “ин-гээд я-мар ч нэ-мэргүй” гэж шуухитнав. Хачин хэллэг! Тэр үгээ арай гэж зөөн хэлж байх шиг санагдлаа. “Энэ хамар яг гүрвэлийн сүүл шиг...тасалсан ч ахиад л ургана. Таслах бүрт улам хурдан, улам урт ургана. Тийм болохоор ингээд дэмий л дээ”. Аймаар нүд нь эргүүлэг мэт эргэлдэж байв.

“Тэр бодол уншиж байна ! Энэ ч арай дэндэнээ! Хэн нэг нь миний тархин доторхийг ухахыг зөвшөөрөхгүй, тэр тусмаа ийм аймаар, хачин ойлгомжгүй араатан. Биеэр хүйтэн хөлс цутгаж эхлэв. Үнэндээ тэр юу хүсээд байна? Идэх нь үү, эсвэл газар доогуураа чирж оруулах нь уу? Тэглээ ч “Барын амнаас гараад чонын аманд” гээч болно.

За яахав, тэр тийм ч хачин амьтан биш байнаа, ядаж л царай руу нь харахад аймаар биш л юм. Энэ сарвуун дээрх хумснууд ч сайн харах юм бол аятайхан л юм. Тэр дайрахгүй байгаа нь л сонин юм”.

- Тэгэлгүй-й яахав гэж тэр хүзүүгээ сунгангаа хэллээ. Ногоон хайрс аягатай ширээг үл мэдэг хөдөлгөсөн мэт хөнгөн дуугаар жингэнэн хөдлөв. – Таныг идчихнэ гэж бодоо юу? Үгүй эээ, идэхгүй. Яагаад ингэж бодож байгаа юм бэ, би таньд гэм хор хүргэхгүй. Би тийм ч зэрлэг амьтан биш шүү!!

Тэр үнэхээр юу бодож байгааг мэдэж байх нь!

Харуки Мураками

2009-09-29T17:38:00.002+08:00

Аль хэдийнээс л Мураками гээл яриад байсныг таануус анзаарсан байх. Оросын сайтуудаар тэнэж яваад Өнөө цагийн шилдэг 10 зохиолч гэсэн нийтлэл дээрээс түүний тухай анх олж мэдэж байсын, манэр эр Орост их нэртэй юм, Монголд орчуулсан зохиол байдаггүй санагдахын. Би Зеленый зверь гээд нэг жижигхээн өгүүллэгийг нь орчуулж блог дээрээ тавьдаг юмуу гэсэн чинь нэг хэлц үгэн дээр гацчаад хэдэн сар болж байна "Хрен редьки не слаще" гэсэн үг шүү, орос хэлтэнгүүдээс далимдуулаад тусламж хүсчихье:D
Энэ хүний талаар мэдээлэл цухас дурьдвал: Японд 1949 онд төрсөн. 29-тэйгээсээ зохиол бичиж эхлэсэн (энийг олж мэдчээд яагаад ч юм баярласийшт, надад бас цаг байна гэж бодсийм байх даа хаха). Спортоор, тэр тусмаа сэлэлтээр аягүй их хичээллэдэг, тамхи татдаг байж байгаад хаясан, жааз хөгжим сонсдог. Яг эдгээр зүйлс нь зохиолуудад нь ч их гардаг юм.
Нэг их олон зохиолыг нь уншиж нэвт шувт мэддэг болоогүй, энэ сайт руу орж бага сага мэдээлэл авдаг байсын. Ерөнхийдөө ишлэл үгнүүд нь их таалагдаад. Амьдралыг нэг тийм гарч болохгүй, байх л ёстой хөдөлгөөнт зүйлтэй зүйрлэдэг. Жишээлбэл, Dance, dance, dance дээр нь гардаг ишлэл байна. "Танцуй. Пока звучит музыка, продолжай танцевать. Понимаешь, нет? Танцуй и не останавливайся. Зачем танцевать-не рассуждай. Какой в этом смысл-не задумывайся.Смысла все равно нет и никогда не было"...тоймчлон орчуулваас "Бүжиглэ, хөгжим эгшиглэж л байвал бүжиглэ. Битгий зогс. Яах гэж, ямар утга байна гэж битгий бод. Утга учир огт байхгүй, хэзээ ч байгаагүй". Амьдралыг зүйрлэсийм шиг санагддийн, амьдрал угаасаа утга учиргүй, энэ талаар бодоод байх ч хэрэггүй...зүгээр л амьд байгаа дээрээ амьдраад бай...кк. 6 сард Орос явахдаа нэг номыг нь авсийн. "Ничья на карусели". Тэнд бас л яг иймэрхүү утгатай үгс байдын.
."..бидний амьдрал яг л морин тойруулга шиг-бид зүгээр л тодорхой хурдтайгаар тодорхой байранд эргэлддэг. Бидний эргэлт хаа нэг тийш чиглээгүй. Гэхдээ гарч ч болохгүй, зогсоож ч болохгүй."
Энэ номонд тэрний 9 өгүүллэг нь орсоноос хамгийн их сэтгэлд үлдсэн нь Бэйсболын талбай. Нэг оюутан залуу дурласан охиныхоо цонх харагдах байр түрээслэж аваад амьдралыг нь дуранддаг...донтдог. Тэгээд яг өнөө охинтойгоо тааралдангуутаа айж үхэхээ дөхдөг, өөрийг нь нууцаар хардагийг мэдсийм шиг санагдаад. Уг нь өнөө охин нь нилээн хандтай байсын, гэтэл манэр өөрөөс нь өмхий үнэртээд байх шиг мэдрэмж төрөөд...тэгээд энэ бүхнээс жигшээд больдог тухай.
Зохиолоо нэг тийм сонин өвөрмөц бичдэг..зүгээр л яг болсон явдал хүүрнэж байгаа юм шиг, өмнөх үгэн дээрээ ч миний бичсэнийг зохиол гэж нэрлэх нь надад эвгүй санагддаг гэсэн байсан, зүгээр л хүмүүсээс сонссон зүйлсээ дүгнэж, задлаж бичдэг гэж хэлсэн байдын. Зохиолууд нь яг тийм, илүү дутуу уянгын халил ч юмуу нэг тийм хиймэл юмгүй...энгийн хирнээ гоё. Жижигхээн зүйлээс сэдэвлээд гоё биччихдэг. Тэгсэн хирнээ зүгээр нэг тэгсэн чинь тэгээд тэгчихжээ гэдэг шиг хүүрнэл бас биш...өөрийн гэсэн нууцтай...задалж бодуулахад хүргэдэг.
Тэрний дуртай дуунууд нь гэнээ. Жааз хитүүд.

Disc 1 (1998/05/13):

1. "Bloomdido" - Charlie Parker
2. "Jitterbug Waltz" - Herb Geller
3. "No Problem" - Art Blakey
4. "Move" - Stan Getz
5. "My Foolish Heart" - Bill Evans
6. "Rocks in My Bed" - Duke Ellington
7. "These Foolish Things" - Ella Fitzgerald
8. "Out There" - Eric Dolphy
9. "Shiny Stockings" - Count Basie
10. "Sometimes I'm happy" - Nat King Cole
11. "Dizzy's Blues" - Dizzy Gilespie
12. "Jackie-ing" - Thelonious Monk
13. "Louise" - Lester Young

Disc 2 (1998/06/20):

1. "When You're Smiling" - Billie Holiday
2. "Moonlight on the Ganges" - Benny Goodman
3. "I'm Comin' Virginia" - Bix Beiderbecke
4. "What is There to Say" - Gerry Mulligan
5. "It's You or No One" - Dexter Gordon
6. "A Ghost of a Chance" - Chu Berry
7. "West End Blues" - Louis Armstrong
8. "Breakfast Feud" - Charlie Christian
9. "Singing the Blues" - Bix Beiderbecke
10. "Walkin'" - Miles Davis
11. "I Can't Get Started" - Billie Holiday.

эргүүтэл

2009-09-10T21:55:00.004+08:00

ойрд нам тайван намар шиг амьдарч байна даа...ажил дээр хүйтэн, гэрт хүйтэн...тэрнээс болоод эрт ч орондоо орчихын...нойр хүртэл хэдэн ном ээлжилж эргүүлэхийм даа. сая 2046 үзлээ...хамгийн балай нь испани хэл дээр тэгээд subtitle олоод үзсэн чинь өнөөх нь хоцорч гардаг...юу ч болчив мэдэхгүй, үзэх гэж бөөн хөөцөлдөөн хамаг толгой тархи нүд эргэлдүүлчлээ...нүд гэснээс коно үзцэн чинь харааны шил гэнэт санаанд ороод. хайсан байдаггүй. аавынд орхисон болж таарав...дүү рүү утасдаж хайж олуулж байж санаа амарлаа. бас нэг ном алга болчиж..Камюгийн Посторонный...надаас орос хэл дээр ном авах хүн байхгүй дээ..сонин ен. бүүр сонин нь өчигдөр яг 2 хайрцаг тамхи авсийн...бүр энд тооцоо нь байна, үнийн дүн нь байна. тэгсэн байдаггүй...арай ч 2 өдрийн дотор 2 хайрцаг...худлаа байлгүй дээ. гэрээс юм хум мэр сэр алга болоод байна уу, би ер нь зөнөөд эргүүтээд байна уу.
Ном ихтэй байхаар нэг нэгээр нь уншдаггүйм үү, би ер нь яацын мэдкүү..мураками аль дээр л эхлэсэн, тэгсэнээ дуусаагүй байхдаа достоевский эхлүүлсэнээ...ахиад мураками...сүүлдээ бүр энэ 2тоо аюураар хачир хийнэ гэнэ үү. за тэгэж байтал аль аль дуусах биз. ингэж л өөрийгээ эрхлүүлэхээс.
маргааш нэг хөдөө салбар луу явах ёстой...гэхдээ би явахгүй байх түмэн шалтаг өөртөө бодож олоод байгаа ч нэмэр алгаа...ахин дахин утасдаад байхаар нь зовлонгийн түргэн нь гээд маргааш очиж ажлаа хийчээд 2 өдөр амардиймуу гэж бодсоноо..за тэгээд маргааш дургүй хүрвэл 1 дэх эсвэл бүүр дараа болгож хойшлуулнаа яадын. ер нь саяхан нэг "огиудас" хүрсэнээс хойш ажил хийхэд ч асар хойрго болж ял эдэлж байгаа юм шиг л санагдах боллоо. Записки из мертвого дом дээр гардаг шиг л шоронгийн ажил хүнд хүчиртээ хэцүү биш..зүгээр албатай, заавал хийх ёстой болохоор л хэцүү байдаг...тэрнээс хүн хүслээрээ бол түүнээс ч хэцүү ажлыг нойр хоолгүй хийдэг гэж гардаг шиг л. яг л тийм болчоод байна.

жижкэн хүн...

2009-08-19T18:02:00.003+08:00

гээвгэнт хүүхэдтэй болмоор санагдаад...хаха хүсэл биелээд байхаар ахиад хүсэл гарч ирээд лайтайн гсн. энэ зун..зун ч гэж энэ жил ер нь өмнөх нэгэн хэвийн жилүүдийг бодвол адал явдлаар дүүрэн сонирхолтой л байлаа: төгссөнөөсөө хойш очиж чадаагүй мангар удсан хотдоо очиж оюутан цагийн найзуудтайгаа уулзсан. Явах асуудал ердөө л хэдхээн хоногийн дотор шийдэгдээд итгэж амжаагүй байтал оччоод буцаад ирсэн...материал явуулчихаад мартчихсан байсан сургалтын хариу ирж нэг сар сэтгэл хангалуун байж байгаад ирсэн. буцаад ажилдаа ороод хуучин горимдоо дасчихлаа...хувийн амьдрал ч бас зөндөө л үймээн бужигнаантай. гэтэл энэ бүхэн дунд хааяахан гэнэт нээг их хоосон мэдрэхийм. яг л өнөөдөр шиг...юу дутаад яагаад байнаа гэхээр тийм зүйл үгүй ч юм шиг...гэхдээ л. ирсэнээсээ хойш ном ч унших завдалгүй...уг нь Достоевскийн Записки из мертвого дома...Кафкагийн Шүүх ажиллагаа этэр хүлээж байгаа л д намайг. Нэг тийм хөндий..уудам сэтгэлтэй л сууж байна даа. Юун ч тухай бодмооргүй...тархиа ажиллуулмааргүй...ингээл байгаа л баймаар...гэтэл хүүхэд бас юучив дээ...аав нь хаанайн ингэхэд. Шунал аа гэж...шуналгүй бол амьдрал сонирхолгүй болчих байх даа...амьдралыг сонирхолтой болгохын тулд ч шунаад байгаа ч юм шиг...өнөөдрийн шунал бол жижкээн хүнэнцэр байлаа гэжжж. Заза Дом 2-гаа л үзэхээс дээ одоо.

Ойр зуурын л...

2009-08-08T12:43:00.004+08:00

Сар гаран нэг тийм зохион байгуулалттай горимд амьдарчихсан чинь гэртээ ирчээд юу хийхээ ч мэдэхгүй, амьдрах эвээ олохгүй сонин маанаг болчдог байшт...ажлын талаар бүр ч ярилтгүй, сайн дураараа 7 хоног өөртөө чөлөө өгөөд тасалж байна...утас мутсаа салгаад сайхан таг болноо...тэгээд хийж бүтээж байгаа юм нь ердөө л унтах. унтаалайн, унтаалайн...ядарсийн бол уу, тэнд байхдаа шуугилдаж шаагилдаад анзаардаггүй ч байсан байж магад. Анх явахдаа...ёоооё нэг сар...хурдан дуусаасай ухааны юм бодоол хальт ярвайлттай очсон хүн чинь буцах хугацаа дөхөх тусам...мөч бүрийн "зураг авалт"-ыг тархиндаа шингээчих гээ л үзэж тарж байгаам даа. Билетээ 7 хоног сунгуулий ч гэж асууж үзэж байгаам даа, бүтээгүй л дээ...бүр авчихсан байсан, тэгээд цаг нь тулчихсан байсан болохоор. За байз юу үзэж хараваа гэхээр чинь зөндөө л юм байна дөө. Ер нь төр нь нэг тийм хатуу, дарангуйлсан ч юм шиг...дарга нартаа хүмүүс нь их долигнуур. Гэхдээ янз бүрийн салбарт бодлого хэрэгжүүлж байгаа энэ тэр нь авууштайм билээ...аягүй тийм нэг цэгцтэй, замбараатай, эмх журамтай санагдсан. Мэдээллийн технологи гээ л тэхэд чинь тэр салбарынхаа бодлогыг барьдаг төрийн том байгууллагатай, тэр чиглэлийнхээ шинэ төсөл энэ тэрийг төрөөс дэмжиж байгаа нь үнэн урамтай. Хамгийн сүүлд Open Source Implementation-аар харьцуулалт хийж танилцуулга хийх болоод...тэгсэн чинь Монголд энэ талаар ямар байгаа юу хийгдэж байгааг мэддэггүй яджаахад...НЭТ-ээс хайхаар тэр төрийн байгууллагуудын сайтууд нь хуучирчихсан, аль 2004 он энэ тэрийн юм ч байжаах шиг....явж явж МТ чиглэлийн хэдэн блогоос овоо юм олж авсан даа. За тэгээд дэд бүтэц энэ тэрийн хувьд юу ярихав дээ...хамаагүй хөгжилтэй. Үйлчилгээний салбар нь бас өөр...нэг газар ороход дуудуулаад ундууцуулаад байлгүй соёлтой аятайхан үйлчилнэ. Тамхи татах татахгүй газруудаа хүртэл заачихсан...хүмүүсийг ядаж хогоо битгий хаяасай, гудамжинд битий бие засаасай л гэж бодохын. За за больж үзий. Үндсэн сэдэвтээ орий.

Тэнд байхдаа унтахаасаа өмнө уншсаар байгаад Харуки Мураками-г дуусгасан. Өгүүллэгүүд нь их хөөрхөн юмаа..сонирхолтой. Нэг тийм ерөөсөө хичээгээгүй атал цаанаасаа л татаад байгаа мэт тийм мэдрэмж төрүүлсэн. Нээрэн мартсанаас Достоевскийн фэнтэй таарсан...нэг Афган залуу байсын...тэгээд нэг хоол моолны үеэр л хальт юм ярьж байгаад яагаад ч ном руу орчлоо доо...тэгсэн чинь Достоевскийн зохиолыг эх хэл дээр нь уншсан хүмүүс азтай гэсэн утгатай юм яриад...эгч тэнд аягүй маасайж суулаа шд, өө би эх хэл дээр нь уншдийшд хахаха. Хааяа хааяа хальт онгирох дуртай бас.

өнөөдөр хамгийн чухал.

2009-07-25T10:36:00.004+08:00

Энд ирээд ирээд бараг 20-д хоночлоо. Цаг хугацаа ч гялс юмаа...кайфтай байх тусам тэр хирээр хурдлаад ч байх шиг. Олон газраас ирсэн янз бүрийн хүмүүс. Бүгд бие биенээ танихгүй болохоор тэр энэ гэж ялгалгүй харьцана. Бүгд л хэн хэндээ сонирхолтой. Зарим нэг нь илүү сонирхолтой кк. Далай үзэв: анх өдөр харсан, тэнгэрт хүрсэн хязгааргүй их ус харахад үзэсгэлэнтэй хирнээ аймаар байсан. Тэнгэр дунд яваад ч байгаам шиг. Дараа нь шөнө харанхуйд яг хажууд нь очсон...дуунаас нь айсан. Тийм чимээтэй гэж яагаад ч юм төсөөлж байсангүй, дуу чимээний талаар мартчихаж. Хүн амьтнаар гараасаа хөтлүүлэн байж далайд хөл тавив...ккк. Бүлээхэн ус. Зөөлөн элс. Кайф. Далайн түрлэг таталт...нэг юм өгсөнөө буцаагаад авчих шиг...эцэс төгсгөлгүй. Түрлэг заримдаа хүчтэй, заримдаа сул...сонирхолтой. Маргааш өдөр нь моторт завиар баахан зугаалав...салхи татуулан давхиад, бас л кайф. Явсаар далайн эрэг оров...сэлсэн. Аймаар шорвог юм байна лээ. Далай үзсэн түүх товчхондоо нэг иймэрхүү. Одоо 6-хан хоног үлдсэн. Ахиад мэдээж ингэж зугаалж тэнэхгүй биз...хичээл гэсээр байгаад л таарах байх даа. Атуусаар явж байхад хүн бүр өөрсдийн хэлээр дуу дуулах болсон чинь хамгийн түрүүнд орж ирсэн дуу нь "миний ээж сайхан ээж...". Бүгд л адилхан дуулцгааж байсан болохоор дуулаал хаясан. бүгд л адилхан хазгай мурий хэлтэй болохоор санаа зовохгүй ярина...сайн ойлголцоно. Ер нь энд урьд өмнө нь байгаагүйгээрээ чөлөөтэй байна. Хамаагүй ярьж инээж...юунаас ч санаа зовохгүйгээр байж чадаж байхым. Би арай л өөр байх шиг....мэдэхгүй ээ. Өнөөдөр хамгийн чухал нь...гэхдээ өнгөрсөн ирээдүйгээс салгах хэрэггүй...өнгөрсөнөөс суралцан, өнгөрсөн туршлага дээр өнөөдөр ямар байхаа шийдэж...энэ нь ирээдүйн эхлэл болж байх шиг.

Г.Аюурзана-Сэтгэл рүү шагайгч Түүнд

2009-06-23T19:52:00.003+08:00

Өмнөх уянгын халил хайраар дүүрэн шүлгүүдтэй номоо бодвол нэг тийм бясалгасан маягийн...нэг тийм гэгээлэг зүйл багатай, гэхдээ бас учиргүй хар, гутарсан гэсэн үг биш л дээ...өмнөхүүдээ бодвол төрүүлж буй сэтгэгдэл нь огцом биш, харамсал арай ихтэй, өнөөх залуу насны гал дөл нь багасч илүү буйр суусан ч гэх юмуу, тийм шүлгүүдтэй...кэкэ тайлбарлах гэж хамаг авьяасаа барлаа. Хорхе Фернандас гээч хүний бүтээлд шимтсэн нь харагдаж байнаа, энэ нэр их олон шүлгэнд дурдагдаж байна. Бас энд тэнд явж байхдаа тухайн үеийн байдалдаа зориулж бичсэн шүлэгнүүд нилээн их. Америк, Японоор нилээн явсан юм уу даа.

..,
Инээхэд нулимс гардаг тэр л насныхаа
Сэтгэлтэй хамт цэлмэдэг тэр л нүдээ аваачаад...

..,
Тэртээ эртийн танил агаар ч
Анхилахдаа нэг л хүнийрхүү
ТЭР ЦАГ ТЭР Л ЦАГТАА ДУУСЧЭЭ
Твербуль-залуу нас минь!

..,
Тэнгэрээс залхаж, салхинд урагдсан
Бэртэнги жигүүр-гуниг минь
Тэвчээр барж үүлэнд хувирсан
Бүрхэг, давчдам өдрүүд.

..,
Миний л нэрийг дуудсаар
Чиний уруулын хэлбэр
Залбиралдаа нимгэрсэн

..,
Үс нэг нэгээр унах мэт
Нүдэнд гуниг сууна
Зүс сэм сэмээр гундах
Зүрх өм цөм өвдөх
Гуниг.

..,
Ямар ч ертөнцөд би амьдарч чадна - цөлд ч, хотод ч
Ялгаа нь гагц чи тэнд байха уу, үгүй юу - энэ л утга учир!

Дажгүй санагдсан мөртүүдээс орууллаа, бас хамаагүй бичиж болохгүй ээ, шүүхэд дуудагдана кк.

Шинэ ном

2009-06-16T17:28:00.003+08:00

Бодсоор явж явж арай гэж нэг номын сангаа өргөтгөв...шалихгүй ээ 3-хан ном. Зуун жилийн ганцаардлыг уншсаны дараа унш гэж Тагтаа-гийн зөвлөснөөр хамгийн түрүүнд Хурандаад хэн ч бичихгүй-г авлаа. Ф.Кафкагийн Шүүх ажиллагаа хэдийнээс нүдэнд тусаад тархинд бодогдоод байсныг бас авлаа...энэ 2-ыг гоё ном гэдэгт итгэлтэй байгаа. Сүүлийнх нь Г.Аюурзанын Сэтгэл рүү шагайгч Түүнд. Шүлгийн ном. Энэ гэр бүлээс хичнээн ч удаан шинэ зүйл хүлээв...Гурамсан цадиг этэр гээл хуучнаа түүвэрлээд байхаар нь урам хугараад байсан, ашгүй нэг шинэ номтой. Хичнээн их баярлаваа кк. Хүүрнэл зохиолын товчоон гээд бас нэг зузаан ном гаргасан байна лээ, Хэвтрийн хүн, Амь тавьж буй шувууны далавч этэр орсон. Тэрнээс гадна Сартрын "Үг " гэж зохиолыг орчуулж хэвлүүлсэн гээд номын төгсгөлийн жагсаалтанд бичсэн байсан, тэр ном нь миний орсон дэлгүүрт байсангүй ээ. Авмаар л байсан, дараа нь өөр дэлгүүрт л хайхаас. Тухтайхан уншиж амжаагүй л байна...хамгийн түрүүнд нүдэнд тусаад мартагдаагүй байгаа үгс: Амьдарч амжих-амжиж амьдрах.

Зуун жилийн ганцаардал

2009-05-12T10:33:00.012+08:00

Уншина гэж хэдэн ч жил бодчихов...уншлаа даа нэг юм. Энэ номны талаар хүмүүс юу гэж бичсэнийг Google-дэхэд нэг иймэрхүү зүйлс гарч ирж байна. Энд, энд...бас ахиад энд. Сонирхолтой л юм бусдын сэтгэгдлийг унших. Номын тухайд товчхон гэвэл: нэгэн гэр бүлийн 100 жилийн буюу 6 үеийн түүх...анх тосгон байгуулж эхлээд түүнтэйгээ хамт сөнөж байгаа үйл явдал. Миний хувьд гэвэл төсөөлж байснаас өөр байлаа. Нэрнээс нь болоод ч тэр үү их л нуршуу, хэцүү ном байх гэж бодож байсым. Өмнөхөн нь Гэм зэмийг уншаад удаан, сунжруу юмандаа дасчихсан байсан уу яасан, нэг л үйл явдал нь хурдан өрнөөд...би ойлгож амжихгүй байх шиг санагдаад...дээрээс нь бас олон нэрэн дунд будилаад.
Ер нь бол Урсулагийн он жилүүд юм уу даа хэхэ, тэр хамгийн урт насалсан нь. Өмнө нь Алдагдсан цагийн тэнгисийг уншиж байсан...тэнд байдаг өгүүллэгүүдтэй сэдвийн хувьд давхцсан юмнууд бас нилээн байна лээ, жишээ нь биеэ үнэлэгч охин...эмгэнтэй аялдаг, лаа унагаж гэрээ шатаагаад ингэж явах болсон гэж ярьдаг...энэ Алдагдсан цагийн тэнгис дээр гардаг нэг өгүүллэг л дээ, нэрийг нь санадаггүй. Хайртай баатар энээ тэрээтэй болсонгүй ээ, бүгд л нэг хэмжээнд илүүчгүй, дутуучгүй...кино хийгдсэн бол сайхан Ремедиосыг нэг харахиймсан гэж бодов кэкэ. Тэр 3000 ажилчдыг алаад хэнд ч мэдэгдэлгүй, юу ч болоогүй гэж хүмүүсийн тархийг угаадаг хэсэг бол бас л юм бодогдуулж байна лээ шүү. Ер нь үйл явдал ихтэй, сонирхолтой...унших явцад уйддаггүй.
Яг номынх нь тухай гэх юм бол төгсгөлд нь байна лээ, яаж сэдэвлэсэн энэ тэр нь. Зуун жил тийм түүхтэй, тийм өрнөлтэй амьдраад ч....хоосон.

+ ургийн бичгийг олсон кэкэкэ, унших гэж байгаа хүмүүс хажуудаа тавиад уншихад гэмгүй байх.

С Днем Победы!

2009-05-09T17:12:00.002+08:00

Өчигдөр Орос руу ярьж хэдэн хүнд баяр хүргэсэн чинь хөөх, чи одоо болтол ийм баяр байдгийг мартаагүйм үү гээд сүйд...сүртэй улсууд шүү. Иймэрхүү юманд их дуртай, сэтгэлийн хөдөлгөөнтэй болохоороо л тэр байх. За тэгээд энэ баяртай холбоотой хамгийн түрүүнд орж ирдэг 2 сайхан орос дууг оруулчий дөө.

Patrick Suskind

2009-05-05T12:08:00.002+08:00

Анхны орчуулга болох Гүн (зарим орос орчуулган дээрээ Тяга к глубине гэж орчуулсан байна лээ-Гүнд тэмүүлэхүй гэх юмуу даа) зохиолын зохиогч нь Парфюмерийн зохиолч болохыг сая мэдээд энэ хүний талаар жоохон мэдээлэл авья гэж бодлоо.Патрик Зюскинд (Patrick Suskind) нь 1949 оны 3 сарын 26-нд төрсөн Германы зохиолч, кино зохиолч юм байна. Ер нь бол хөгжмийн боловсрол эзэмшсэн бас янз бүрийн ажил хийж явсаар 1981 онд Контрабас зохиолоор уран бүтээлийн гараагаа эхэлжээ. Дараа нь тэрээр роман бичихээр шийдэж нэгэн үнэртэй ус үйлдвэрлэдэг фирмд биечлэн судалгаа хийж эхэлсэн ба 1985 онд алдарт Парфюмер зохиол нь гарсан байнаа. Энэ зохиолынхоо тухай өөрөө “Ийм зохиол бичих нь аймшигтай, ахиад ийм юм хийхгүй ээ” гэсэн байна. Би хувьдаа киног нь үзсэнээс биш зохиолыг нь уншиж үзээгүй болохоор сайн мэдэхгүй байна, кино нь бол таалагдсан, ихэнх киноны зохиол нь киноноосоо сайн байдаг жишгээр бол гоё л ном байх ёстой гэж таамаглаж байна. Энэ ном нь дэлхийн 46 хэл дээр хэвлэгдсэн бэстсэллэр юм байна. Дараагийн нэг алдартай ном нь 1991 онд бичигдсэн ноён Зоммерын түүх гэж ном байдаг гэнээ. Орчин үеийн нэрд гарч буй зохиолчдын тухай Оросын Караван сэтгүүлд нийтлэгдсэн “Писатели нашего времени” нийтлэлд түүний тухай бас дурьдсан байна лээ. Пауло Коэльо, Харуки Мураками гэх мэт зохиолчдын нэр ч багтсан байсан.

анхны юм...ккк

2009-05-04T10:14:00.002+08:00

Юм гэж нээрээ сайхан үг шүү, юу ч байж болно тээ. Энэ удаа энэ үгний цаана орчуулга гэсэн үгийг агууллаа. Хүний орчуулсан юмны өөг олж харахдаа сайн хирнээ өөрөө бас орчуулах гэхээр гацаад гачин юм болноо...тэрийгээ за би ямар мэргэжлийн орчуулагч биш энэ тэр гэж өмгөөлж хамгаалнаа. Өмнө нь Достоевскийн ишлэлүүдийг арай гэж нэг орчуулмар аядаж байсан, гэхдээ ишлэл бол хэцүү юм байна лээ. Энэ удаа Блогмн-ийн найз Амонра-гийн санаачилсанаар нэг зохиол орчуулах гээд үзлээ. Патрик Зюсскинд гэдэг хүний Глубина гээд. Глубина гэж Гүн гээд орчуулсан чинь бас л нэг цулгуй сонин. Зохиолд нэг шүүмжлэгч залуухан зураач бүсгүйд түүний бүтээлүүдэд "гүн" алга гэж хэлсэнээр бүсгүй гүнийг хайх болж, сүүлдээ өөрт нь гүн байдаггүйд гутарсаар зурж чадахаа больж, амиа хорлоно. Амиа хорлолтын талаар мөнөөх хэргийн эзэн шүүмжлэгч бас л нийтлэл бичиж хаанаасаа энэ аймшигтэй гүн рүү тэмүүлэх хүсэл төрдөг байнаа гэж гайхширна. Хэн нэгний юу ч бодолгүй хэлсэн үг юунд ч хүргэж болдогийн нэг жишээ гэх юм уу даа. Нөгөө талаар өнгөцхөөн зүйлийг хэт гүн болгож бодох нь бас юунд хүргэж байгааг харуулсан байх. Уншмаар санагдвал ийшээ ороорой. Ядмагхан орчуулга байгаа шүү. Цаашдаа зав зайн хирээр бага сага юм орчуулаад байх санаа байна, зүгээр л сонирхлоороо л.

2009-04-22T17:37:00.002+08:00

Өчигдөрөөс ялгаагүй маргаашуудыг
Өнөөдөр л амжиж өөрчлөхсөн...

гэж бодсон ч яг л мухарт гацчихсан хүн шиг байгаад л байна, байгаад л байна...ингээд байгаад байх хэрэггүйг ойрын өдрүүдэд маш сайн ойлгож, бас өөрчилж чадахдаа арай илүү итгэлтэй болчих шиг боллоо. Гайгүй ажлын саналууд ч ирж...эндээс явна гэдэгтээ бүр шийдвэртэй байж, эцсийн хүрэх газраа ч хаах нь байхыг ерөнхийд нь гадарлалаа.

.,

2009-03-23T20:41:00.003+08:00

Зиак ойрд чинь ном ч унших сонирхолгүй, завгүй, тэнхэлгүй...гэх мэтчлэн өчнөөн л шалтагтай байлаа. Үнэндээ бол Анна Каренина уншсан л даа, нуршуу санагдаад алгасаад алгасаад явчихсан. Халтуурдчихсан болохоор яаж ч тэр номны талаар бичихэв. Ерөнхийдөө бол эмэгтэйчүүд бүгд л нэг "зовлон"-той юм шиг санагдсан...дандаа дутуу санагдах. Уг нь бол хөөрхий тэр цэргийн хүн Анна-д хайртай л байх шиг байсан...мань хүүхэн тэгээд шаналсаар байгаад амиа хорлох шив. Бас тэр Левинскийн эхнэр байна, чи надад хайргүй гээд гомдоллоод байдаг...Левинский тэхэд аймаар хайртай л байсан даа кк. Мементог бүтээхүйг файлаар нь олж уншсан...аль дээр л уншсан л даа, бас л бичиж болохгүй явсаар өдийг хүрчлээ, нээрээ тэр бүлэг бүрийнх эхэнд байдаг өмнөтгөлүүдийг өөр номноос авсан юм бол уу, Дармажасрай билүү нэг тийм түвд нэртэй хүний үгнээс ишилчихсэн. Тэрийг мэдэх хүн байна уу, хэрвээ тийм ном байдаг юм бол ямар нэртэй болохыг нь?
Ном уншихгүй болохоор шинэ мэдрэмж төрөхгүй уйтгартай санагдаад саяхан Г.Аюурзанын эмхэтгэсэн Эзлэгдсэн байшин буюу дэлхийн шилдэг хүүрнэл зохиолуудыг найзаасаа авлаа, зохиолчдын нэртэй нь Бүтээхүйн зүй тогтлоос эчнээ танил болсон юм байна. Бас зуун жилийн ганцаардалыг авчихсан байгаа. Ямартаа ч ойрын 1 сардаа оройд хийх ажилтай болсон. Заримдаа өөрийгээ "зэвэрчихсэн" мэтээр бодоод байх юм...ажил мэргэжлийн хувьд ч олж мэдээд, хийж гийгүүлээд байгаа зүйл байхгүй...зарим хүмүүсийг хараад гэнэт өөрөөсөө ичих шиг, зарим хүмүүсийг хараад гэнэт өөрөөрөө бахархах ч шиг. Үүнийг хаврын синдромын эхний үе шат гэж оношлоод байна шт, энэ жил чинь харин шал өөр хэлбэрээр илрээд байна уу үгүй юу кэкэ. Блог ч уншихаа бараг больж, элдэв янзын юмс уншсаар байгаад тархи дүүрсэн байхаа...тэгээд ч хэрэгтэйгээсээ илүү хэрэггүй зүйлс ихэнхдээ байгаад байх шиг санагдаад байдаг болчихож. Бас залхуураад байгаа тал ч бий. Ер нь л юм бүхэнд нэг их "лазан"-тай хандаад байхым даа...энэ хаврын буруу тээ.

Салхи

2009-02-18T18:11:00.003+08:00

Бүсгүй залуу хархүүд хайртай. Залуу хархүү бүсгүйд хайртай байжээ. Тэгтэл бүсгүйд "чамаас өөр хүнд хайртай юм билээ, би сонссон" гэж салхи шивнэж "би харсан" гэж сарны туяа нэмэрлэжээ.
Гомдсон бүсгүй толгой өөд таталгүй уйлсанд түүний нулимс тэр хоёрын хоорондуур урсан урссаар тэр хоёрыг нулимсан голын эрэгт салгажээ. Залуу эр зоригоо чулуу болгон нулимсан гол руу шидлэв. Ширгэсэнгүй.
Залуу шидэн шидсээр. Бүсгүй уйлан уйлсаар цөхрөхөд нулимсан гол татарч хатсан хир нь хэн хэн нь хуурай гольдрилыг гатлан очиж бие биесийг аргадан учралгүй тэр чигээрээ хоцорчээ.

Д.Батбаяр Аниргүйн эрвээхэй номноос

домог

2009-02-08T22:09:00.002+08:00

Пауло Коэльо гэдэг хүнийн Алхимич гэдэг номыг сонирхож авч уншлаа. Номын дэлгүүрт олигтой ном байхгүй болохоор нь авчихсан юм, авсан шалтгаан нь редактор нь Аюурзана кэкэ. Дажгүй ном байна. Тэндээс нэг түүх санагдаад болдоггүй.

Нэг аягүй сайхан залуу байжээ. Нарцисс гээд. Өөрийнхээ сайхныг голын усанд харж баяссаар байгаад усанд унаад живээд үхчиж. Тэгсэн гол гашуудан уйлаад ус нь шорвог болчиж. Тэгэхээр нь моднууд асууж.
- Чи яагаад уйлаадайн?
- Нарциссын араас гашууджээн.
- Аан...тэгэлгүй яахав, түүний ойгоор явж өнгөрөхөд бид ч биширдэг байсан. Чи бол түүний гоо үзэсгэлэнг хамгийн ойроос харж байсан.
- Тэр үзэсгэлэнтэй байсан юмуу?
- Тэрнийг чамаас өөр нэг нь сайн мэднэ гэж үү, тэр өдөржин чиний усанд өөрийгээ хардаг байсан биддээ?

Гол удаан дуугүй байснаа эцэст нь хариулж.
- Би Нарциссыг гоо үзэсгэлэнтэй байсан гэж мэддэггүй ч араас нь гашуудаж байна, яагаад гэвэл тэр өдөр бүр эрэг дээр ирж ус руу тонгойх бүрт түүний нүдэнд би өөрийнхээ гоо үзэсгэлэнг олж хардаг байсым.

Ном нь яг одоо байхгүй болохоор санаж байгаагаараа биччихлээ. Энэ домог юу бодогдуулж байна таанууст?

ий тий тий

2009-01-21T20:13:00.002+08:00

хүйтэн байна даа...шуураад л. халууцахаас даарах нь илүү муухай. за тэр ч яахав.
Гэм зэмээ уншсаар л...ерөнхийдээ үйл явдлыг нь мэдэх болохоор нэг их яарч уншилгүй тайван, "ухаж" уншиж байна. Өчигдөрхөн Раскольников Соня-д хүн алсан гэдгээ хэлдэг хэсгийг уншлаа...Сонягийн сэтгэлийн агууг бишрэв. Хүн алчихсан байхад ч хайрласаар...тэр нь ч манэрийг улам татдаг...дөнгөж сая хүн алчихсанаа хэлээд байхад тэвэрч үнсээд байдаг. Уярмаар...яг энэ хэсэг нь кинон дээрээ яаж гардаг бол...мэдээж гоё байх л даа. Достоевский ч бүр нүдэнд харагдаж сэтгэлд төсөөлөгдтөл бичжээ. Тэрний өөрийнх нь хэлсэнээр "Люби человека и в грехе". Яг л энэ. Өөрийгээ бодлоо..."хайртай" гэж боддог хүмүүсээ би ингэж хайрлаж чадах бил үү...(утга учиргүй зөндөө бодлууд, хуваалцахаас залхуурав)

Орчуулгын талаарх зарим бодол

Достоевскийн ишлэлүүд

2009-01-09T17:57:00.002+08:00

Гэм зэмийг ахиад уншиж байгаа болохоор Достоевскийгоор ахиад "өвчиллөө". Түүний хэлсэн үгнүүд болон ишлэлүүдээс оруулав, заримыг нь санаандаа хүртэл орчуулж чадахгүй болохоор орчуулсангүй...чадан ядан орчуулсан хэд нь.

Да будут прокляты эти интересы цивилизации, и даже самая цивилизация, если для сохранения ее необходимо сдирать с людей кожу.

..настоящая правда всегда неправдоподобна...Чтобы сделать правду правдоподобнее, нужно непременно подмешать к ней лжи. Люди всегда так и поступали.
Жинхэнэ үнэн хэзээд үнэнтэй төсгүй. Үнэнтэй төстэй болгохын тулд бага зэрэг худал нэмэх хэрэгтэй, хүмүүс үргэлж л ингэдэг.

.не вы съели идею, а вас съела идея.

...Но что же мне делать, если я наверное знаю, что в основании всех человеческих добродетелей лежит глубочайший эгоизм. И чем добродетельнее дело - тем более тут эгоизма. Люби самого себя - вот одно правило, которое я признаю.
Хүн төрөлхтөний сайн сайхан үйлсийн ул суурьт нь гүн гүнзгий амиа хичээлт байдгийг мэдэж байвал би юу хийх вэ. Үйл хэрэг сайн сайхан байх тусмаа тийм хэмжээгээр амиа хичээлтийг агуулдаг. Миний хүлээн зөвшөөрөх ганц дүрэм-өөрийгээ хайрла.

..человеку, кроме счастья, так же точно и совершенно во столько же, необходимо и несчастье!
Хүнд аз жаргалаас гадна яг тэр хэмжээгээр зовлон хэрэгтэй.

Много людей честных бладаря тому, что дураки.
Олон хүмүүс тэнэг болохоороо үнэнч шударга байдаг

Не сильные лучшие, а честные. Честь и собственное достоинство - сильнее всего.

Описание цветка с любовью к природе гораздо более заключает в себе гражданского чувства, чем обличение взяточников...

…Чтоб умно поступать – одного ума мало.
Ухаантай байхын тулд нэг ухаан багадна.

Дурак, сознавшийся, что он дурак, есть уже не дурак.
Өөрийгээ тэнэг гэж мэдсэн хүн хэдийн тэнэг биш.

Есть минуты, когда люди любят преступление.
Хүмүүс гэмт хэрэгт дурлах агшнууд байдаг.

Есть три рода подлецов на свете: подлецы наивные, то есть убежденные, что их подлость есть высочайшее благородство, подлецы, стыдящиеся собственной подлости при непременном намерении все-таки ее докончить, и, наконец, просто подлецы, чистокровные подлецы

И неизменно до сих пор продолжается: нашли дело и визжим от восторга. Увизжаться и провраться от восторга это у нас самое первое дело; смотришь -года через два и расходимся врозь, повесив носы.

В отвлеченной любви к человечеству любишь почти всегда одного себя.

Влюбиться не значит любить: влюбиться можно и ненавидя.
Дурлах нь хайрлах биш: үзэн ядангаа дурлаж болно.

Человек есть тайна. Ее надо разгадать, и ежели будешь ее разгадывать всю жизнь, то не говори, что потерял время: я занимаюсь этой тайной, ибо хочу быть человеком.
Хүн бол нууц. Нууцыг тайлах хэрэгтэй..бүх амьдралынхаа турш нууцыг тайлах нь цагаа дэмий үрсэн хэрэг биш: хүн байхын тулд би энэ нууцыг тайлахыг оролддог.

Жизнь везде жизнь: жизнь в нас самих, а не во внешнем. Главное – остаться человеком.
Амьдрал хаана ч амьдрал: амьдрал бидний гадна биш дотор байдаг, гол нь хүнээрээ үлдэх.

Ведь надобно же, чтоб у всякого человека было хоть одно такое место, где бы его пожалели!.. Понимаете ли, понимаете ли вы… что значит, когда уже некуда больше идти?
Ямар ч хүнд очих нэг газар заавал байх хэрэгтэй. Ийм газаргүй байх ямар гэдгийг та ойлгох уу?

Зүүд ба улаан нулимс...үргэлжлэл

2008-11-03T21:08:00.003+08:00

Зиак юун дээр зогслоо...Ачуган алдартай зураач болсон. Тэр бүхнийг авна, хүссэн хүүхэн түүний өвөрт, хүссэн эд хөрөнгө гарт нь...алдар нэр. Амьдралдаа сэтгэл хангалуун. Амьдралынхаа утга учрыг ч алдар нэр, эд хөрөнгө гэж бодно. Ер нь л нэг үгээр бүх зүйл сайхан. Гэтэл нэг өдөр нэг хүүхэн зуруулахаар ирсэн нь өнөөх бага байхдаа дурлаж байсан охин нь болж таарна, гэхдээ эхлээд Ачуган түүнийг мэдэхгүй...зүгээр л гоо үзэсгэлэнд нь татагдана. Ингээд зурж эхэлнэ. Түүнийг зурах тэр хэд хоногт тэрний талаар олон зүйлс олж мэднэ. Тэр бүсгүй- Тэргэлжин. Хэдэн жилийн өмнө хайртай залуу нь нас барсан. Амьдралынхаа турш түүндээ үнэнч явна гэсэн андгай тангарагаа зорилго болгож амьдардаг...түүнд өөр хүсэл үгүй. Ачуган Тэргэлжинд татагдсаар...улам дурласаар. Нутаг усандаа нэртэй зураач тэрээр Тэргэлжинг өмнө нь хараагүй байсан учир нь тэднийх олон жилийн өмнө нүүж, энэ удаа эцэг нь нутагтаа ясаа тавина гэсээр буцаж түр ирсэн нь энэ. Зурж дуусна. Гэвч Тэргэлжиний санаанд хүрэхгүй...нүд нь өөр болж. Тэгээд Тэргэлжин намайг бага байхад нэг хүү зурж өгсөн гээд зургаа үзүүлнэ, олон жилийн өмнө Ачуганы зурсан зураг. Тэр балчир байхдаа хамаагүй илүү зурсанаа ойлгоно. Тэргэлжинг ч танина...гэхдээ хэлэхгүй. Эцэг нь өөд бол тэднийх буцаад нүүх болно...Тэргэлжинг гуйх боловч тэр зөвшөөрөхгүй. Тэднийх нүүж Ачуган үлдэнэ...сэтгэлийн хоосрол. Өдий хүртэл амьдарч ирсэн нь худлаа мэт...өнөөх алдар нэр, эд хөрөнгө юу ч биш болж хувирна. Амиа хорлох талаар ч бодно..гэвч үхэл, амьдралын үнэ цэнэ тэнцүүг ойлгоно...үнэгүй амьдарвал үхэл ч яг тийм. Хамаг эд хөрөнгөө ядууст тараан, мөнгөөр бусдыг зурахаа больж өмнөө ганц л зорилго тавина: Тэргэлжинг сийлэх. Олон хоног сийлсээр бараг дуусахад нүд нь үлдэнэ...нүдийг нь зурж үзнэ...яаж хичээгээд олигтой болдоггүй. Тэгээд сийлнэ...нүдийг сийлж дуусаад хартал хоосон хар нүх...цусан нулимс дусалсан. Тэр шөнөдөө ахиад зүүд зүүдэлнэ. Ээж нь зүүдэнд нь ирж чамд энэ хорвоод ахиад харах зүйл үгүй ээ гэж хэлнэ. Тэр сохорно. Төгсгөл нь үхэл...эсвэл шинэ амьдрал...аль нь ен мэдэхгүй.

Тэргэлжиний дүр их таалагдсан...хэнд ч тэнэг санагдах амьдралын зорилготой, гэвч бусдаас үл хамаарч түүндээ үнэнч. Маш их сэтгэлийн тэнхээтэй, зоригтой, тэвчээртэй хүн. Зүүднүүд гардаг хэсгүүд нь Аюурзанын зүүдний тухай өгүүллэгүүдтэй төстэй...Тэргэлжин, Ачуган 2-ын харилцан яриа, бас Ачуганы амьдрал хэрхэн хоосорч, үгүйрч байгааг, тэрний сэтгэлийн шаналалыг өгүүлсэн хэсгүүд нь их сонирхолтой, нилээн гүн ухааны маягтай.

Бүх юм хоосон. Бас хайр дурлал гээч хүнд ямар их нөлөөтэйг харуулсан...тэрнээс хүчтэй, тэрнээс сайхан...агуу зүйл өөр юу байна? Тэрнээс илүү биднийг гуниглуулж, баярлуулж, ухааруулж бас мунхаг болгодог юм юу билээ?

Д. Урианхай - Зүүд ба улаан нулимс

2008-10-31T18:01:00.006+08:00

"Миний уншсан хамгийн шилдэг монголын үргэлжилсэн үгийн зохиол" гэж нэг найз маань хэдэн жилийн өмнөөс л рекламдсан ном. Олж уншихсан гэж явсаар ашгүй Hi-Fi номын дэлгүүрээс олсын. Энэ их дажгүй дэлгүүр шд, гэрт ойрхон...хуучин ажлын хажууд болохоор байнга орж гараад байхад амар байдаг юм. Хайж байгаа номоо олох сайхан шүү, хурдан уншихсан гэж яараад л. Ном уншиж эхлэнгүүт л нэг айдас, түгшүүртэй. Их мэдрэмжтэй, бүр нүдэнд харагдаж сэтгэлд төсөөлөгдтөл сайхан бичжээ. Товчхондоо нэг зураачийн тухай гарна. Багадаа ээжээсээ өнчрөн ядуу зүдүү амьдралаар өсөөд нэртэй, алдартай сүрхий зураач болно. Бүх зүйл түүний хүслээр болсон мэт. Эд хөрөнгө, алдар нэр түүнд ирнэ. Тэр өөрөө ч үүнийгээ амьдралын зорилго гэж бодно. Гэхдээ энэ сэтгэл хангалуун байдал нэгэн хүүхэнд бүтэлгүй дурласанаар ор мөргүй алга болно. Өдий хүртэл амьдарч ирсэн нь ямар ч утга учиргүй санагдана. Тэр үхэхийг хүсэх боловч үнэ цэнэгүй амьдралаар амьдарвал үхэл ч мөн адил үнэ цэнэгүй, амьдрал үхлийн үнэ яг адилхан гэж бодно. Тэр эд хөрөнгөө ядууст тарааж өгөөд даяанчийн амьдралаар амьдарч, амьдралынхаа сүүлийн зорилгыг тавина, тэр нь дурласан хүүхнээ гантиг чулуугаар сийлж эхэлнэ. Энэ нь түүний амьдралын хамаг утга учир болно, тэр чулуун хөшөөтэйгээ яг л хүн мэт ярьж, түүнээс үл сална. Хөшөөгөө сийлж дуусаад тэр сохорно...ингээд тэр шинэ амьдрал эхэлнэ, шинээр төрнө. Яг ингэж төгсгөхдөө Урианхай гуай үхлийг дүрсэлсэн үү, шинэ амьдралыг дүрсэлсэн үү гэдгийг би сайн ойлгоогүй...үхээгүй л гэж би ойлгоод байгаам. Зохиол нь дотроо их гоё гоё агшнуудтай. Хамгийн анх Ачуган(зураач) балчир хүү байхдаа үхэж буй хонины нүд харна, айлын хүн хонь алаад арьсыг нь өвчихдөө түүнээр хөлийг нь бариулдаг юм...тэр үед харсан хонины нүдээ хаа сайгүй зурдаг болно. Удалгүй ээж нь нас нөгчнө, тэр үед хүү ээжтэйгээ 2-лханаа байдаг...бас л ээжийнх нь нүд. Ээж нь үхэнгүүт тэр үед бий болж буй аймшигтай нам гүм байдлыг айхтар бодитой дүрсэлсэн...хөдөө хээр зэлүүд газар, ойр хавьд айлссан гэр үгүй....ээжээ гэж хэсэг орилон уйлсаны дараа хүү аниргүйн түгшүүр, айдсыг мэдэрнэ...аймшигтай. Тэр энэ байдлыг эвдэхийн тулд ууланд бэлчиж буй хэдэн хонио хотондоо авчрахаар явдаг...амьд амьтан гэдэг хүнд ямар их хэрэгтэйг харуулсан. Дараа нь тэр наадам дээр нэгэн ноёны охиныг харна...тэр дурлана. Гэхдээ ядуу өнчин хөвүүнийг хэн ч тоохгүй...гэхдээ тэр охины зургийг зуран бэлэглэнэ. Үүний дараа тэр зүүд зүүдэлнэ. Зүүд бодит байдал 2 холилдоно. Энэ хэсэг бас аймаар...сэтгэл сэрдхиймээр. Зүүдэндээ цагаан үнээ зүүдлэнэ...тэр үнээний дэлэнгээс сүү дусална, сүүг хөхөх гэсэн Ачуганыг ээж нь зогсоон...хүү минь наадах чинь сүү биш цус гэж хэлэхэд нь харвал үнэхээр цус дусална...уурссан үнээ ээжийг мөргөхөөр завдахад Ачуган ээжээ хамгаалах гэж үнээний 2 эвэрнээс барьж авахад гарт нь гулзаганасан нойтон, хүйтэн зүйл мэдрэгдэнэ...өнөөх үнээний эвэр могой болчихно. Ачуган сандрахдаа чанг базан шидлэхэд өнөөх могой нь гарын аясаар шидэгдэх тэр агшинд сэрнэ..үүнтэй зэрэгцэн газарт ямар нэг хатуу зүйл унах чимээ гарна....тэрээр босч гэрэл гарган хайж гэрээсээ бийр олно..яг өнөөх могой мэт хар ногоон эрээн өнгөтэй, час улаан нүд мэд шигтгээтэй. Ингээд тэр бийрээр зурж эхлэн алдартай болно.

үргэлжилнэ.

Гэм зэм: Раскольников

2008-10-22T21:26:00.000+08:00

Үргэлжлэлийг нь бичих гэсээр хичнээн ч удчив. Зохиол нь үйл явдал гэхээсээ илүүтэйгээр хүний дотоод ертөнцийг харуулахыг зорьсон байх, хэн юу бодож, хэний дотор юу болж байгааг дүрслэн бичсэн нь дийлэнх хувийг эзлэх байхаа. Магадгүй зарим хүнд нуршуу, уйтгартай санагдаж болох.
Раскольников бол миний анхнаасаа л дурласан дүр. Зэвүүн гар...гэхдээ мангар зөөлөн сэтгэлтэй. Ерөнхийдөө бол нэг ядуу оюутан амьдралын эрхээр нэг баян эмгэнийг алчихаад дараа нь өөрийгээ илчилнэ. Гэхдээ мөнгөнөөс болж алсан ч юм биш л дээ, Напелеоноор жишээ авч бодоод манэр хүмсийг 2-т хуваагаад өөрийгээ алинд нь багтах бол гэсэн асуултаас эхэлнэ: тварь дрожащий или имеющий права? өөрөөр хэлбэл би агуу зүйлийн төлөө бусдыг золиосолж чадах нэгэн үү, эсвэл зүгээр л тэр золиослуулагчид багтах жирийн саарал амьтан уу? Тэр бусдаас илүү эсэхээ мэдэхийг хүснэ. Алсаныхаа дараа сэтгэлийн зовлонгоо дааж чадахгүй өөрөө хэргээ хүлээнэ. Хамгийн түрүүнд хайртай хүндээ хэлнэ. Тэр нь Соня. Амьдралын эрхээр биеэ үнэлдэг ядуу бүсгүй. Үүндээ их гэмшдэг. Бурханд өөрөөсөө ч илүү итгэдэг., хүлцэнгүй номхон, өрөвч зөөлөн...гэгээн, цагаан хүний дүр. Надтай адилхан хүн л намайг ойлгож, хайрлах ёстой гэж Раскольников боддог. Тэр нэг эмгэнийг алсан бол, Соня "өөрийгээ" алсан, тэд 2-лаа гэмтнүүд. Үүгээрээ тэд бусдаас адилгүй....тэхээр хамт байх ёстой. Раскольниковын эгч нь хайргүй хүнтэйгээ гэрлэх болсон нь тэрнийг бодож байсан үйлдлээ хийх яг сайхан нөхцөл бололцоог бүрдүүлээд өгнө. Тэр хулгайлсан мөнгөө нэг газар нуучихаад дараа нь ч авдаггүй...угаасаа гол шалтгаан нь энэ биш байсан болохоор. Раскольников хүн чанараа уландаа гишгэхийг оролдовч бүтсэнгүй...тэр тэгэж чадах хүн биш байж. Зохиолд аллага, хүчирхийлэл...гэх мэт хар бараан зүйл зөндөө гарах боловч их гэгээлэг төгсдөг. Раскольников гэмээ хүлээж, хоригдол болно...Соня тэр 2 бие биедээ дурлана. Амьдралын гол утга учир нь хайр гэдгийг харуулсан мэт. Хүний сэтгэл-нууц, тэр нууцыг тайлахад л Достоевскийн зохиолын гол утга санаа нь оршдог...зохиолд амьдралын бараан талыг харуулан, хүн төрөлхтөн муу муухай бүхэндж живсэнийг үзүүлж үүнээс гарах гарц нь - хайр ба сэтгэлийн "ариусал". Ариусал гэдгийг хаалтанд тавьсаны учир нь таарч тохирох өөр үг олсонгүй...заавал бурхан шашинтай холбоод хэрэггүй байх. "Хүн гарах гарцгүй байх аймшигтай, гэхдээ хүн бүхнийг хийх эрхтэй байх бүр ч аймшигтай". Раскольников сэтгэл санааны амар амгаланг олох тэр замд удаан...зовлонтойгоор аялж эцэст нь олно. Дахин төрнө. "Счастья покупается страданием"- аз жаргалыг зовлон бэрхшээлээр худалдаж авдаг- энэ бол амьдралын хууль гэж Достоевский хэлсэн байна.
Хүн өмнөө ямар ч зорилго тавьсан байсан тэр бусдын зовлонг зөвтгөхгүй. Өөрөөр хэлбэл нийтийн төлөө нэгийг золиослох ёсгүй гэсэн үзэлтэй хүн байжээ. Амьдрал хаа ч амьдрал: тэр бидний гадна биш дотор байдаг, гол нь хүнээрээ үлдэх гэж хэлсэнчлэн зохиолын гол баатар хүнээрээ үлдэж байгаа юм. Хүнээрээ үлдэхэд нөлөөлсөн хамгийн том хүчин зүйл - хайр.

Д.Батбаяр - Бүтээхүйн зүй тогтол

2008-10-02T21:11:00.004+08:00

Энэ хүний нэрийг сонсохоор Цахилж яваа гөрөөс л санаанд ордог байлаа. Өөр зохиолыг нь угаасаа уншиж үзээгүйн байна. Номын дэлгүүрт тэнэж явахдаа Бүтээхүйн зүй тогтол гэсэн номыг санамсаргүй сонирхож үзээд авчихсан чинь Тунгаагийн надад өгөх гээд хэдэн сар болсон ч өгөлцөж авалцаж амжаагүй байсан ном болж таарсан. Гадарнаасаа ч, хуудсыг эргүүлээд харсан ч дэлхийн томоохон зохиол, бүтээлүүдээр жишээ авсан сонирхолтой санагдсан нь оносон байсан. Уншаад үзчих юмсан гэж бодогдохоор элдэв ном, зохиолуудын талаар дурьдсан байнаа. Эхэндээ нилээн автаж уншиж байснаа сүүлдээ жоохон сонирхол буурсан...удаан уншсан болоод тэрүү, ном өөрөө тийм юм уу мэдэхгүй.
Зохиол гэж юу вэ, зохиолыг хэрхэн бичих вэ, зохиолыг хэрхэн урлах вэ гэсэн номны эхний үгс нь ном юун тухай болохыг бараг хэлээд өгч байна дөө. Миний хувьд эхний хэсэг нь гоё санагдсан. Энэ бүлгээс Японд байдаг Рёанзи хийдийн чулуун цэцэрлэгийн тухай уншаад очиж үзэхийг мөрөөдсөн. Элсээр хучигдсан 15 ширхэг том чулуу нь хаанаас нь ч харсан 14 болж нэг нь нэгнийхээ араар нуугдан нөгөө нь ил гардаг гэнэ. Ямар ч байрлалаас харсан шүү, сонин байгаа биз. "Хөдөлгөөнгүй гэдэг бол хөдөлгөөний хамгийн чухал зүйл гэж Хятадын гү ухаантан Лаоз хэлсэнчлэн хөдөлж явж байгаа хүний хөдөлгөөнөөр чулуунууд хөдлөхгүйгээр хөдлөж нэгнийхээ араар орно." Нууцыг бүтээхүй хэсэгт энэ тухай өгүүлдэг. Уран зохиолд ч мөн нууц хүний сэтгэлийг татдаг, за амьдралд ч гэсэн дээ.
Гайхамшиг гутамшигийн цогцлол хэсэгт тогосоор жишээ авсан байна. Тогос их гоё өдтэй хирнээ их муухай хөлтэй гэнэ, өд нь хэт гоё болохоор хөлний муухайг хэн ч анзаардаггүй...сонсож л мэддэг, сонсож мэдээд харсан хүнд бол тогосны хөл муухай л харагдана гэнэ. Хүн сэтгэлийн амьтан шт угаасаа кэкэ. Зохиол дээр сайхан сэтгэлтэй хүн ихэвчлэн царай муутай байдаг биз дээ, тэгээд сайхан сэтгэл нь дийлээд дуусдаг бээз кэкэ. Бүлэг бүр дээр сонирхолтой зүйлсээр жишээ авахын зэрэгцээ өөр зохиол, бүтээлүүдээр ч жишээ авсан байна.
Бас нэг таалагдсан зүйл нь суут хүмүүс 2 хязгаараас ангид байдаг тухай. Тэр нь ядуу ч биш, баян ч биш гэсэн үг. Ер нь оюунлаг хүмүүс мөнгө хураахаасаа илүүтэйгээр ном хураасан байдаг гэнэ. Уран бүтээлч болоход өсөх орчин бас чухал нөлөөтэй ба нэрт зохиолчдын гэр бүлд сайн номын сайн байх нь элбэг байдаг гэнээ, хүүхэд насанд нь шүү. Хүүхэд нас гэснээс бага настайгаа оршиж чадах нь мөн л чухал зүйл гэнээ. Суут хүн гэдэг мөнхийн хүүхэд гэж Таагүр хэлж байсан байна.
За тэгээл ер нь бүтээл бүтээхэд хэрэг болохуйц маш олон зүйл энд байна, заавал бүтээгч хүн гэхгүй зүгээр сонирхоод уншихад ч сайхан ном. Мэдрэмж, ойлголт, үнэлэмж, харьцуулалтаас эхлээд ноороглох, нэр өгөх, эхлэх төгсгөх талаар хүртэл өгүүлсэн байна. Уншаад үзээрэй.

Саяхан Батбаяр гуайн Мементог бүтээхүй гэж ном байдаг гэж олж мэдлээ...ямаршуу юм бол, олж уншихсан.

Достоевский Ф.М. - Гэм Зэм

2008-09-25T19:01:00.009+08:00

Агуу зохиолын талаар бичих гэж айж явсаар арай гэж зориглолоо. За би ямар сэтгүүлч, нийтлэлч, шүүмж бичдэг хүн биш, сонирхогчийн үүднээсээ сайн муу ямар ч байсан хамаагүй бичье гэж бодоод санаа шулуудлаа кэкэ. За сурсанаараа жоол намтар явчих уу даа.

Федор Михайлович Достоевский 1821 онд 7 хүүхэдтэй өнөр өтгөн айлын хоёр дахь хүү болон мэндэлжээ. 15 настайд нь эх нь нас барахад эцэг нь түүнийг ах Михаилын хамт сургуульд явуулсан ба тэнд суралцсан 3 жилийн хугацаанд орос хэлний багш Билевич нь уран бүтээлчийн хувьд суурь тавигдахад их нөлөөлсөн гэнэ. Ер нь 1837 он нь тэрний хувьд хүнд жил байсан ба Пушкин нас барсан нь ээжийнх нь үхлээс дутуугүй гашуудал авчирсан байна. Мөн энэ ондоо тэрээр ахын хамт Санктпетербург явж цэргийн инженерийн сургуульд элсчээ. 1843 онд Бальзакийн Евгения Гранде зохиолыг орчуулан нийтлүүлсэн ба 1844 онд уран зохиолын хүн болохоор шийдэж сургуулиасаа өөрийн хүсэлтээр гарсан байна. Энэ ондоо анхны зохиол болох Бедные люди (ядуу хүмүүс, хөөрхий хүмүүс...) зохиолоо бичихэд нь нэрт зохиолч Белинский өндөрөөр үнэлж байжээ. Питерт байх хугацаандаа тэр олон уран бүтээлч, нэрт хүмүүстэй нөхөрлөж байсан байна. 1847 оноос хааны эсрэг босох бүлгийнхэнд нэгдэн, үйл ажиллагаанд нь оролцож байгаад 1849 онд баривчлагдан 8 сарыг шоронд өнгөрүүлсэн байна. Түүнд цаазлах ял оноосон байсан ч урьд шөнө нь өршөөл үзүүлжээ. Цаазлах ялаа хүлээх үеийн тэр мэдрэмжийг Идиот романыхаа Мышкины дүрээр өгүүлсэн байдаг гэнэ. тэр энэ тухайгаа ахдаа илгээсэн захиандаа: "Би сэтгэл санаагаар огт унаж гутарсангүй, амьдрал хаана ч амьдрал: амьдрал бидний гадна биш дотор байдаг юм байна, гол нь хүнээрээ л үлдэх" гэж бичсэн байна.Түүний томоохон романууд нь гэвэл: Бедные люди(1845), Униженные и оскорбленные(1861), Преступление и наказание(1866) , Идиот(1868) ба Братья Карамазовы(1879-1880).

Би өмнө нь Достоевский гэж сонсож байснаас ганц ч зохиолыг нь уншаагүй байж байгаад Камю, Сартр энэ тэрийг сонирхож байхдаа түүнийг Экзицтенциализмийн гол төлөөлөгчдийн нэг гэдгийг мэдээд уншихаар сонирхоод анхны болон цорын ганц уншсан бүтээл нь Гэм зэм болсон юм. Гэм зэм гэж үнэхээр гоё орчуулга, уг нь гэмт хэрэг ба ял шийтгэл ч юмуу нэг тэгэж орчуулж болох л байсан байх даа кэкэ. Братья Карамазовы-г Карамазовын хөвгүүд гэсэн орчуулга нь бас таалагддаг. Олж уншиж амжаагүй л явна. Зиак тэхээр тэрний зохиолын нэг онцлог нь зохиол бүрт нь нууцлаг, ер бусын гол дүр байдаг бүх үйл явдал энэ дүрийг тойрч, энэ хүний нууцыг тайлахад оршдог гэнээ. Гэм зэм-д Раскольников, Карамазовын хөвгүүд-д Иван Карамазов, Бесы-Ставрогин, Подросток-Версилов, Идиот-д Мышкин гэх мэт. Гэм зэмийг бичих санаа нь гадаадад амьдарч байхад нь төрсөн ба тухайн үеийн нэгэн архичин түшмэлийн амьдралын тухай бичих гэж бодсон боловч яг тэр үед нь Некрасов "Кому на Руси жить хорошо" гэсэн зохиолоо гаргасан нь түүнийг санаагаа өөрчлөхөд хүргэсэн байна. Сэдэв давхардсиймуудаа. Бас зохиолоо гол дүрийн өмнөөс хүүрнэх маягаар бичих гэтэл Раскольниковын дүр дутуу гарчих гээд байсан учир хэв маягийг нь өөрчилжээ. Зохиол тэр чигтээ маш олон асуудал хөндөж чадсан томоохон бүтээл: тухайн үеийн нийгмийн байдал, хүмүүсийн амьдралаас эхлээд хувь хүний дотоод ертөнц, өөрөө өөртэйгээ тэмцэлдэх зөрчил, хайр сэтгэл гэх мэт. Ядуу оюутан Раскольников нь өөрийгээ хэн байх ёстойгоо мэдэх гэсэн хүсэл нь зохиолын эхлэл. Агуу зүйлийн төлөө энгийн хүмүүсийг золиосолж чадах энгийн бус хүн үү эсвэл тэр золиос болж болох энгийн нэгэн үү.

үргэлжлэл бий.

Альбер Камю

2008-09-12T14:30:00.015+08:00

Надад 2 сонголт байна, үүнээс гадна энэ 2-ын алийг нь ч сонгохгүй байх гэсэн 3 дахь сонголт ч байна. Экзистенциализм-ыг магтан дуулья. Энэ үзлийн төлөөлөгчид гэхээр миний мэдэхийн Достоевский, Сартр, Камю. Анх экзистенциализмийн тухай Сартрын Экзистенциализм ба нигүүлсэнгүй үзэл (нэр нь зөв байгаа даа) зохоиолоос уншаад хувь тавиланд итгэдэг байсан хүн чинь арай өөрөөр бодох болсон шүү, тэхдээ бас ор тас алга болоогүй. Хүнээс зөвлөгөө авдаг жишээн дээр их гоё тайлбарласан байсан. Хүн ямар нэг зүйл дээр сонголт хийхдээ заримдаа эргэлзэх үе гардаг, хэн нэгнээс зөвлөгөө авдаг. Зөвлөгөө авах хүнээ өөрөө сонгодог...тэр хүн ямар хариу хэлэхийг чи бараг л мэдэж сонгодог болохоор үнэндээ энэ нь чиний л сонголт байж таардаг.

Камюгийн зохиолуудаас уншсанаасаа бичье.Өмнө нь жоохон намтар.

Albert Camus-Албер Камю

Францын зохиолч,

философч. 1913 онд Алжирт төрсөн.1932-1937 онуудад их сургуульд сурч байхдаа гүн ухаан судалж, эссэ бичдэг байсан. 1936 онд сайн дурын театр байгуулж, Достоевскийн Карамазовын хөвгүүдээр жүжиг тавьж, өөрөө Иван Карамазовын дүрд тоглож байсан. Тэр өөрийгээ гүн философч, тэр тусмаа экзистенциалист гэж хүлээн зөвшөөрдөггүй байсан ч энэ чиглэлийн ном зохиол нь тэрний уран бүтээлд ихээхэн нөлөө үзүүлсэн. Зохиолын баатрууд ямар нэг гадын нөлөөллөөс(дотны хүний үхэл, өөрийн хүн чанартай тэмцэх г.м.) болж сэтгэл санааны адил төстэй байдалд орох ба тэдний цаашдын хувь заяа нь өөр өөр байдаг. Түүний зохиолууд нь: Хөндлөнгийн хүн /1942/, Сизифийн домог /1942/, Чума/1947/, Уналт/1957/. Дэлгэрэнгүй эндээс уншаарай: http://en.wikipedia.org/wiki/Albert_Camus

Уналт

Өөрөө хүсээгүй ч бусдыг нүдэнд найрсаг харагдах гэсэндээ хуурамч дүр эсгэдэг тэр залуу, сохор хүнийг зам хөндлөн гаргаж өгч байхдаа дотроо харааж гаднаа инээдэг тэр залуу...өөрөө өөртэйгээ ингэж зөрчилдөсний эцэст энэ бүхнээс залхаж байгаа тэр залуу, жинхэнэ өөрийнхөөрөө байгаад ирэхээр тэр бусдын хувьд хамгийн өөдгүй хүн болж Унана.

Хөндлөнгийн хүн

Уналттай харьцуулахад нэг их хүчтэй сэтгэгдэл төрүүлээгүй...зохиолын гол баатар эр юуг ч чин сэтгэлээсээ хүсдэггүй, яасан ч ялгаагүй гэсэн байдлаар ханддаг хүн. Хэт эрх чөлөөтэй ч гэх юмуу. Мань эрийн энэ тэс хөндлөн байдал буюу ээжийгээ оршуулахдаа огт гашуудаагүй, шашин шүтлэггүй зэрэг нь дараа нь тэрнийг хүн алсан хэрэгт яллахад нь гол үүрэг гүйцэтгэнэ. Хүмүүс тэрнийг өөрийнх нь оролцоогүйгээр өөрсдийнхээ үнэлэмжээр шүүнэ. Тэрний хувьд хүмүүс “хөндлөнгийн”, хүмүүсийн хувьд тэр “хөндлөнгийн”.

Номны тухай 2

2008-09-11T20:49:00.003+08:00

Номны тухай жоохон ярилцья тэгэх үү, надад бол хэн ямар ном уншаад яаж ойлгосон мэдрэмж их сонирхолтой байна. Би угаасаа номонд дуртай хөөн, манай эмээ өвөө их ном уншдаг хүмүүс байсым шиг байгаан...хар багаасаа л Зүрхний хилэнгээс эхлээ л Монте Кристо гүн этэрийг уншаад уншаад явчдаг байж. Ер нь ном унших нь хүүхдийн хүмүүжил, төлөвшилд ихээхэн том үүрэг гүйцэтгэдэг гэдэгтэй санал нийлцгээнэ биз дээ. Бага байхад адал явдалтай номуудыг их сонирхож уншдаг байж, 10 жилд бол Чейз этэрт үхдэг байлаа...оюутан байхад хичээл гээд, техникийн чиглэлийн мэргэжлээр сурч байсан болохоор ч тэр үү хэсэгтээ ном унших гэгчээс хол хөндий явлаа, цаг ч байдаггүй байж. Харин төгсч ирсэн хойноо тэр үед Оросын уран зохиолоос уншиж байхгүй яав даа гэж бодсон...ганц уншсан зохиол нь Бедная Лиза л байх, тэгээд болоо. Харин түрүү жил Мастер Маргарита 2, Гэм зэмийг эх хэл дээр нь уншсан. Сайхан зохиолууд. Мастер Маргарита 2 үнэндээ жоохон панаалтай санагдаад байсан, би сайн ойлгоочгүй байх, нэг танил маань ахиад нэг уншаад үзээрэй, унших бүртээ өөрөөр ойлгодог юм гэж хэлж байсан, ахиад нэг уншинаа. Гэм зэмийг бол харин дотор нь ороо л Раскольниковт дурлаа л уншцан. Уншиж дуусаад кино мино хийсэн бол уу гэж гүүглэдэж хайгаад л, зураг энэ тэрийг нь харчихгээ л, төсөөлчих гээл...мессенжер статус дээрээ Р.Р.Р гэж тавиал...тэгэж кайф авч унших сайхан шүү.
Хавраас хойш нилээн ном уншсан ч нэг их орж, шимтэж уншсангүй...харин сүүлд Бүтээхүйн зүй тогтол гэж ном уншаад их таашааж байна, удаан ч уншиж байна. Энэ номон дээр дурдагдаж байгаа зохиол бүрийг уншиж үзэх хүсэл төрж байна. Анги дэвших тоглоом, Боогийн бичээс этэрийг олж уншмаар байна. Тэрнээс өмнө төлөвлөсөн нэг ном байгаа, Зуун жилийн ганцаардал. Уншина гэж хэдэн сарын л өмнө ярьж байсан, хүнээс авч амжаагүй л байна. Өдөр дэлгүүр орж 2 ном авлаа. Эрвээхэйн зүүд, Зүүд ба улаан нулимс. Дараа нь харсан 2-лаа зүүд гэсэн үгтэй нэртэй байсан...сонин. Урианхай гуайн энэ зохиолыг аль дээрээс хайгаад байсан юм, таарахаар нь их олзуурхаад авчлаа. Нөгөө нэг нь болохоор Г.Лхагвадулам гээд бүсгүйн шүлгийн ном. Өмнө нь Борооны үнэрийг аваад таалагдсан болохоор энэ номыг бас авчихлаа...ингэсээр байтал бас тэрүүхэндээ хөөрхөн жижигхэн номын сантай болчихлоо шүү. За тэгээд хэн ямар ном уншиж юу олж авав, бичээрэй хүмүүсээ.

Бүтээхүйн зүй тогтол номноос...

2008-09-09T13:24:00.003+08:00

Нэгэн үлгэр
Эртийн эрт хаан, харц, баян ядуу гэх ялгаа гараагүй байх цагт иргэн бүр нь эрх тэгш элбэг хангалуун амьдардаг нэгэн аймаг байжээ. Гэтэл зэргэлдээ аймаг нь хаантай, харцтай болж хэрүүл тэмцэл үүссэнээр нутгийнх нь үржил шимтэй хэсгийг булаан авч. Хаангүй амйгийнхан хүн явуулж өөрийн нутгийг нэхтэл "Би хаан хүн. Хаантай л хэлэлцэнэ" гэж элчийг нь зодоод явуулжээ. Иргэд цуглан хэрхэхээ ярилцан хаантай болохоор шийдсэн ч хэнийг хаан болгохоо шийдэж чадсангүй. Ингээд уулын мэргэн өвгөнд очин тусламж хүссэнд: Үнэнийг нүдээр үзсэн хүн л хаан болох ёстой гэж гэнэ. Олон эр үнэний эрэлд мордож. Тэдний дундаас эр зориг хүч тэнхээ оуюн ухаанаараа давуу нэгэн олон зовлонг даван туулж явсаар үнэнийн босгыг алхаж гэнэ. Үнэн гэж үзэх нүүрээ гивлүүрээр хаасан дагина байна гэнэ. Өмссөн хувцас, бие хаа, дуу хоолойноос нь эхлээд бүх л зүйлс нь хосгүй сайхан гэнэ. Мөнөөх эр хэрэг зоригоо тоочин нүүр царайгаа харуулаач гэжээ. Үзүүлсэнгүй. Хэдэн мянган хоног өдөр шөнөгүй гуйсны эцэст дагина гивлүүрээ сөхтөл үзэшгүй муухай царай харагджээ. Хүсэл зориг нь алдарсан эр би одоо аймгийнхандаа юу гэж хэлэх вэ гэтэл, худлаа хэл гэж гэнэ. Овог аймагтаа буцаж ирсэн эрээс хүмүүс үнэнийг үзэв үү гэхэд үзлээ гэж. Үзэсгэлэн төгөлдөр сайхан бүсгүй байдаг юм байна гэж. Иргэд баярлацгаан мөнөөх эрийг хаан ширээнд залж.

Худал өгүүлэх нь уншигч, үзэгчийг хуурч байгаа мэхлэл. Гэтэл энэ мэхлэл юу юунаас илүү таашаалыг уншигч, үзэгчдэд төрүүлдэг байна. Таашаал гэж юу юм бэ? Яагаад дээрх үлгэрт гардаг зон олон огт худал үгэнд баярлалдан мөнөөх эрийг хаан ширээнд залав. Үнэн үг хэлэв хэмээн хууртсандаа тэр үү. Яагаад худлаа байж магадгүй гэж эргэлзсэнгүй вэ. Тэрхүү зон олонд үнэнийг үзсэн үү үгүй юу гэдэг нь чухал бус, гагцхүү тэдэнд таалагдах үгийг л тэдэнд олж хэлэх хэрэгтэй байж.