борооны үнэр...

Анхны бороо. Саяхан хот ороход үүрээр бороо бага зэрэг орсон байсан л даа...үнэрийг нь л мэдэрсэн. Харин сая гадаа бороонд жоохон норлоо. Үнэр ч гэж тасархай. Бороо яагаад гоё юм бол...шинэ амьдралыг тэтгэж муухай бүхнийг угаан цэвэрлэдэг болоод л тэр байх...борооны үнэр нэг л дотно, цээжинд бяцхан найдварын гал ч асаах шиг. Мал хүртэл бороо орохын өмнө хөөрч давхидаг, намайг жоохон байхад тугал онгироод давхихаар тэгдэг байсан...бороо орох нь дээ гээл. Балчир байхад борооны сайхан муухайг ч мэдэхгүй ёстой л амьтны зөнгөөрөө баярладаг байсан байх...бороонд норж гүйх гээд ч юм уу. Хэд хоногоор дараалан бороо ороход гэхдээ зутраад л ирдэг дээ, нар хүсээд л..сэтгэл тийм тогтворгүй хойно, байхгүй бүхнийг хүснэ, бий болохоор залхана уйдна. Гэр дээр дуслах бороон чимээнд унтах сайхан...бороо орж байхад хаалгаа онгойлгож суугаад будаатай цай уух сайхан. Бороо орсоны дараа бүх зүйл өнгөө нэмсэн байх нь сайхан. Бага байхдаа мөндөр ороход түүж иддэг байж билээ. Бороо орсоны дараа тугалын зэл зайлуулна гэж нэг ажил байх...бороо орсоны дараа өрхөө татах бас л сайхан, нойтон өвсөн дээр хөл нүцгэн явах сайхан...бороотой холбоотой нэг ч муухай дурсамж алгаа. Би бороонд дуртай. Тэнгэрээс буух тэр нэгэн дусал ганц намайг л зорьж ирж байгаа мэт баярлан додигор алхах дуртай.